Το θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής της Γερμανίας δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια θεατρική κυβίστηση. Μέχρι πρότινος, το Βερολίνο παρουσιαζόταν ως φάρος ανθρωπισμού, ανοίγοντας τις πύλες του στους μετανάστες και καμαρώνοντας για τη γενναία πολιτική επιδομάτων του. Τώρα, όμως, υπό την πίεση των εσωτερικών εκλογικών συσχετισμών και της «εκτίναξης» της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, η Γερμανία αποφασίζει να αναθεωρήσει τη στάση της. Σύντομα τα ευρωπαϊκά σύνορα μπορεί να μοιάζουν περισσότερο με απόρθητα τείχη παρά με πύλες διαλόγου και συνεργασίας.
Αντί για μια συνεπή και αλληλέγγυα ευρωπαϊκή πολιτική, τώρα το Βερολίνο ψάχνει τρόπους να εξάγει το πρόβλημά του, κλείνοντας τα χερσαία σύνορα και προσπαθώντας να «φορτώσει» τις ευθύνες σε χώρες πρώτης γραμμής, όπως η Ελλάδα. Σοβαρά τώρα; Η Γερμανία, που αποτέλεσε την ίδια την έμπνευση για τη Συνθήκη Σένγκεν, είναι τώρα έτοιμη να τη θυσιάσει μπροστά στις πολιτικές της αδυναμίες. Και, φυσικά, το αποκορύφωμα αυτής της «κωλοτούμπας» είναι η πρόταση για χρηματοδότηση χωρών πρώτης υποδοχής, για να αναλάβουν περισσότερους μετανάστες. Αν είναι δυνατόν! Μας ζητούν να διαχειριστούμε το βάρος, ενώ αυτοί απολαμβάνουν τα οφέλη της προσέλκυσης εργατικού δυναμικού.
Η θέση της Ελλάδας είναι ξεκάθαρη: Δεν θα γίνει ο αποδέκτης των αποτυχιών της Γερμανίας και άλλων κεντροευρωπαϊκών χωρών. Κανείς δεν θα φορτώσει σε εμάς τα προβλήματα που προκάλεσε η έλλειψη σχεδιασμού και η υπερβολική ελαστικότητα στο παρελθόν. Αυτό που βλέπουμε τώρα από τη Γερμανία είναι ένας πανικός που αντικατοπτρίζει τις εσωτερικές της δυσκολίες, όχι μια ώριμη και ισορροπημένη προσέγγιση στο ζήτημα της μετανάστευσης.
Η Γερμανία, αντί να επιδεικνύει την περιβόητη «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», προσπαθεί να παραμερίσει τις ευθύνες της και να ρίξει το βάρος σε χώρες όπως η Ελλάδα, που ήδη δέχονται τεράστιες πιέσεις στα σύνορά τους. Και το χειρότερο; Αυτή η κίνηση θα μπορούσε να διαλύσει την ίδια τη βάση της Συνθήκης Σένγκεν, που υποτίθεται ότι εγγυάται την ελεύθερη κυκλοφορία στην Ευρώπη. Η Γερμανία δεν μπορεί να επιλέγει ποιες αρχές θα ακολουθεί κατά το δοκούν, ανάλογα με τα πολιτικά της συμφέροντα.
Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι υπεκφυγές και ανεύθυνες αποφάσεις, αλλά ένα πραγματικά κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο αντιμετώπισης της μετανάστευσης. Και αυτό, ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ, πρέπει να βασίζεται σε αλληλεγγύη και δίκαιο καταμερισμό ευθυνών, όχι σε πολιτικές υποκρισίας και πανικού.
