Προλογικά, ας αναλογιστούμε την εικόνα: ο Ερντογάν, σαν ζητιάνος που παρακαλεί για περισσότερα όπλα, ενώ η Κύπρος παραμένει σε αναταραχή. Η αμετανόητη στάση του μας θυμίζει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, με τον ίδιο πρωταγωνιστή να ζητάει επίμονα στρατιωτική ενίσχυση, εν μέσω μιας κρίσης που δεν έχει ακόμα ξεθωριάσει.
Η πρόσφατη δήλωση του Ερντογάν για άρση των αμερικανικών κυρώσεων αποκαλύπτει την αδιάκοπη επιθυμία του να ενισχύσει την τουρκική αμυντική βιομηχανία. Σε μια στιγμή που οι διεθνείς σχέσεις είναι τεταμένες, ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται να εστιάζει περισσότερο στην αύξηση του οπλοστασίου του παρά στην ειρηνική επίλυση των διαφορών. Πόσο υποκριτικό είναι αυτό όταν η Κύπρος, το νησί που εξακολουθεί να μαστίζεται από συγκρούσεις, απαιτεί ειρηνικές λύσεις αντί για στρατιωτική κλιμάκωση;
Η συμμετοχή του Ερντογάν σε επενδυτικά συνέδρια και η αναφορά του στην αμυντική συνεργασία φανερώνουν μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, ενώ οι πραγματικές του προθέσεις παραμένουν αμφίβολες. Επικαλείται το “πίσω” που έχει μείνει η Τουρκία λόγω των περιορισμών, αλλά μήπως τα πραγματικά εμπόδια βρίσκονται στην πολιτική του στρατηγική και στην έλλειψη διαλόγου;
Αυτή η “ζητιανιά” του Ερντογάν για όπλα και στρατιωτική βοήθεια είναι ενδεικτική μιας νοοτροπίας που αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες της περιοχής. Αντί να στραφεί σε ειρηνικές πρωτοβουλίες, επιλέγει να εντείνει τις στρατιωτικές του φιλοδοξίες. Είναι ξεκάθαρο ότι η προσδοκία του για εξοπλισμούς υποδεικνύει μια επικίνδυνη κατεύθυνση, τόσο για την Τουρκία όσο και για την περιοχή.
Είναι καιρός να κατανοήσει ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στα όπλα, αλλά στη δυνατότητα να οικοδομήσει γέφυρες και να προχωρήσει σε εποικοδομητικό διάλογο. Η αδυναμία του να αποδεχτεί αυτή την αλήθεια μόνο απομακρύνει την Τουρκία από τη σταθερότητα και την ειρήνη που όλοι επιθυμούμε.
