Πόσο δύσκολο είναι άραγε για έναν πολιτικό να δεχτεί ότι το φως της σκηνής έχει σβήσει; Για τον Αντώνη Σαμαρά, φαίνεται πως η λέξη “τέλος” δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του. Παρόλο που οι εποχές αλλάζουν, και τα πρόσωπα εναλλάσσονται, ο πρώην πρωθυπουργός επιμένει να παίζει τον ρόλο του πολιτικού “φάρου”, που όλοι θα πρέπει να ακολουθήσουν. Όμως, τι συμβαίνει όταν το φως αυτό γίνεται πηγή θολότητας και εμμονής; Στην περίπτωση του Σαμαρά, έχουμε να κάνουμε με ένα ανησυχητικό, σχεδόν παθολογικό, πολιτικό εγώ που αρνείται να αποδεχτεί το πέρασμα του χρόνου.
Η στάση του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι απλά αποτέλεσμα φιλοδοξίας ή πολιτικού πάθους· είναι μια εμμονή με την εξουσία που ξεπερνά τα όρια της λογικής. Από τη στιγμή που ανέλαβε την πρωθυπουργία, μέχρι και σήμερα, δείχνει να έχει παγιδευτεί σε ένα παιχνίδι στρατηγικής και τακτικισμού, που έχει ως μόνο στόχο την επιβίωση του πολιτικού του “εγώ”. Η τελευταία του αντίδραση στην ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή αποτελεί ακόμα μια ένδειξη αυτής της ανεπτυγμένης αγωνίας να παραμείνει σχετικός, ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως ο ρόλος του έχει περάσει.
Αν και η αποδοχή του τέλους της πολιτικής καριέρας είναι δύσκολη για κάθε ηγέτη, στην περίπτωση του Σαμαρά, η επιμονή του αγγίζει τα όρια της πολιτικής ψύχωσης. Το να σκέφτεται κανείς την καταψήφιση του προϋπολογισμού ως μέσο εκδίκησης και ένδειξη αντίδρασης απέναντι στον αρχηγό της παράταξής του δείχνει μια βαθιά ανισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και προσωπικών φιλοδοξιών. Ακόμα και αν αυτή η κίνηση φαίνεται σαν στρατηγική τακτική, το πραγματικό της κίνητρο είναι η διαρκής του αγωνία να παραμένει στο παιχνίδι εξουσίας.
Ο κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία και το παρασκήνιο
Με τέτοιες κινήσεις, ο Σαμαράς όχι μόνο θέτει τον εαυτό του σε επικίνδυνη θέση, αλλά και υπονομεύει την ενότητα της παράταξης. Αν ο ίδιος καταψηφίσει ή απέχει από την ψηφοφορία του προϋπολογισμού, θα προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα στην κυβέρνηση και στον Μητσοτάκη. Η απόφαση να βάλει το δικό του πολιτικό “εγώ” πάνω από την ενότητα του κόμματος και το εθνικό συμφέρον καταδεικνύει την αρρώστια του πολιτικού εγώ που δεν αναγνωρίζει πότε να σταματήσει.
Τελικά, η εμμονή του Σαμαρά να παραμένει στο πολιτικό προσκήνιο, ανεξαρτήτως του κόστους, αποδεικνύει ότι το φάντασμα του παρελθόντος δεν είναι έτοιμο να ησυχάσει. Αντί να αποσυρθεί με αξιοπρέπεια, επιμένει να ζει στο παρασκήνιο και να κινεί τα νήματα, αρνούμενος να δεχτεί πως ο ρόλος του στην πολιτική σκηνή έχει λήξει.
