Η πολιτική είναι, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι, ο χώρος όπου υπηρετείται η εθνική στρατηγική με υπευθυνότητα, γνώση και όραμα. Αυτός είναι ο πυρήνας της πολιτικής του Νίκου Δένδια και τώρα του Γιώργου Γεραπετρίτη, δύο υπουργών Εξωτερικών που έφεραν στο τραπέζι το κύρος, την ποιότητα και την απόλυτη δέσμευση στην υπεράσπιση της εθνικής μας ταυτότητας και ασφάλειας.
Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, αναλαμβάνοντας τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, δεν αρκέστηκε σε λόγια. Μεθοδικά, με σοβαρότητα και ακρίβεια, εργάζεται για την εδραίωση της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας σε ένα περιβάλλον γεμάτο προκλήσεις. Από την ενίσχυση της διπλωματικής θέσης της χώρας μέχρι την αντιμετώπιση κρίσιμων γεωπολιτικών ζητημάτων, ο κ. Γεραπετρίτης απέδειξε ότι η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο για φθηνά παιχνίδια προσωπικών φιλοδοξιών. Είναι καθήκον που απαιτεί θυσίες, υπευθυνότητα και αφοσίωση.
Απέναντι σε αυτή τη σπουδαία προσφορά, οι δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά είναι το λιγότερο εξοργιστικές. Με μια κριτική που ξεπερνά τα όρια της πολιτικής διαφωνίας, ο πρώην πρωθυπουργός υπαινίχθηκε την απουσία πατριωτισμού από την κυβέρνηση και, εμμέσως, από τον ίδιο τον Γεραπετρίτη. Τέτοιου είδους δηλώσεις δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από φθηνή πολιτική ρητορεία, η οποία δεν εξυπηρετεί τίποτα άλλο παρά τις προσωπικές του σκοπιμότητες.
Ο κ. Γεραπετρίτης, αντίθετα, είναι το ζωντανό παράδειγμα ενός πολιτικού που υπηρετεί την εθνική πολιτική με ενότητα, στρατηγική και κύρος. Οι διπλωματικές του ενέργειες και η προσήλωσή του στα εθνικά συμφέροντα έχουν ήδη αποδώσει καρπούς, αναβαθμίζοντας τη θέση της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή. Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης δεν είναι πεδίο αυθαίρετων κινήσεων. Είναι στρατηγική που χαράσσεται συλλογικά, με βάση την εθνική γραμμή και την ανάγκη για διεθνή σταθερότητα.
Η κριτική του κ. Σαμαρά προσβάλλει όχι μόνο τον κ. Γεραπετρίτη αλλά και το σύνολο της κυβέρνησης. Όπως σωστά επισήμανε ο Μάκης Βορίδης, αμφισβητώντας τον Υπουργό Εξωτερικών, ουσιαστικά αμφισβητείται και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η συνολική κατεύθυνση της χώρας. Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή που διχάζει, αποδυναμώνει και μειώνει την αξιοπιστία της Ελλάδας σε κρίσιμες διεθνείς στιγμές.
Ο κ. Σαμαράς επέλεξε να βάλει τον εαυτό του πάνω από το εθνικό συμφέρον. Αντί να στηρίξει την εθνική προσπάθεια, προτίμησε να επιδοθεί σε μικροπολιτικά παιχνίδια που δεν τιμούν το πολιτικό του παρελθόν. Η ιστορία, όμως, έχει ήδη δείξει ποιοι πολιτικοί μένουν στη συνείδηση του λαού ως ηγέτες και ποιοι ως «θόρυβος» μιας παρωχημένης εποχής.
