Στην πολιτική σκηνή, η ιστορία συχνά διαχωρίζει τους ηγέτες σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους που φεύγουν με αξιοπρέπεια, αφήνοντας πίσω τους ένα θετικό αποτύπωμα, και σε εκείνους που παραμένουν εγκλωβισμένοι στις εμμονές και την αλαζονεία τους, μετατρέποντας το τέλος τους σε φαρσοκωμωδία. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος με τη χθεσινή του δήλωση μίλησε για θυσίες “για την πατρίδα” και “την υγεία του”, επιλέγει να σταθεί στη δεύτερη κατηγορία.
Το θλιβερό είναι πως δεν αμφισβητείται η ιστορική του διαδρομή ούτε η συμβολή του σε δύσκολες στιγμές για τη χώρα. Υπήρξε πρωθυπουργός σε μια κρίσιμη καμπή, διαχειριζόμενος δύσκολες ισορροπίες. Ωστόσο, τα λόγια περί “θυσιών” και “χαμένου ματιού” ξεπερνούν τα όρια της σοβαρότητας και αγγίζουν το επίπεδο της γραφικότητας. Σε μια εποχή όπου η πολιτική ηθική αποτελεί ζητούμενο, τέτοιες δηλώσεις δεν πείθουν αλλά προκαλούν θλίψη. Η πολιτική δεν είναι πεδίο θυσίας· είναι πεδίο ευθύνης. Και οι πραγματικά μεγάλοι άνδρες ξέρουν πότε να υποκλιθούν και να αποχωρήσουν.
Η διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Η ρήξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είχε προαναγγελθεί από τις συνεχείς και, συχνά, δηλητηριώδεις παρεμβάσεις του στα εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήρθε με τις ακραίες αναφορές του, οι οποίες υπονόμευαν τη σταθερότητα που τόσο έχει ανάγκη η χώρα σε μια εποχή παγκόσμιας αβεβαιότητας. Η επιλογή του πρωθυπουργού να διαγράψει έναν πρώην ηγέτη από το κόμμα του ήταν σίγουρα δύσκολη, αλλά, όπως φαίνεται, απαραίτητη.
Αντί ο κ. Σαμαράς να παραδεχθεί τη διαφωνία του με τον σεβασμό που επιβάλλει ο θεσμικός του ρόλος, προτίμησε τον δρόμο της σύγκρουσης και της αυτοπροβολής. Η διαφορά ανάμεσα στους πολιτικούς ηγέτες και τους μεγάλους άνδρες είναι ότι οι δεύτεροι αφήνουν πίσω τους κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Ο κ. Σαμαράς, αντιθέτως, επιλέγει να διχάσει, να δηλητηριάσει και, τελικά, να απομονωθεί.
Η νέα δήλωσή του, που κατακρίνει τη “woke ατζέντα”, την εξωτερική πολιτική και την οικονομική στρατηγική της κυβέρνησης, δείχνει έναν άνθρωπο αποκομμένο από την πολιτική πραγματικότητα και εγκλωβισμένο σε προσωπικά απωθημένα. Η πολιτική είναι συλλογική προσπάθεια, όχι προσωπική αρένα. Το να επιμένει κάποιος να προβάλλει τον εαυτό του ως μοναδικό “σωτήρα” δεν αποτελεί δείγμα μεγαλείου αλλά μικροψυχίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την απόφασή του, στέλνει ένα σαφές μήνυμα ενότητας και αποφασιστικότητας. Όποιος υπονομεύει την κυβερνητική σταθερότητα και την πορεία της χώρας, ακόμα και αν είναι πρώην πρωθυπουργός, δεν έχει θέση στην ομάδα. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι χώρος για προσωπικά γινάτια, ούτε πλατφόρμα αυτοπροβολής.
Η ιστορία είναι αμείλικτη με όσους δεν κατανοούν πότε να αποχωρήσουν. Ο Αντώνης Σαμαράς είχε την ευκαιρία να φύγει με αξιοπρέπεια, κλείνοντας την πολιτική του καριέρα με σεβασμό από φίλους και αντιπάλους. Αντίθετα, διάλεξε να γίνει μέρος μιας φάρσας, απομακρύνοντας τον εαυτό του από το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Οι πραγματικά μεγάλοι άνδρες δεν χρειάζονται δηλώσεις για να θυμούνται οι άλλοι τη θυσία τους· η πορεία τους μιλάει από μόνη της.
Όπως λέει ο λαός, “όποιος φεύγει περήφανα, δεν επιστρέφει για να εκδικηθεί”. Δυστυχώς, ο Αντώνης Σαμαράς απέτυχε να το καταλάβει. Και η ιστορία δεν χαρίζεται.
