Ο Έλληνας παραγωγός ελαιολάδου ματώνει. Καλλιεργεί, φροντίζει, συλλέγει. Η γη μας παράγει ένα από τα πιο εκλεκτά προϊόντα στον κόσμο, το ελαιόλαδο. Κι όμως, αντί να καρπώνεται ο ίδιος τον μόχθο του, βλέπει το χρυσάφι της ελληνικής γης να περνά στα χέρια των λαδοπόντικων – αυτών των εμπόρων και των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ που μετατρέπουν το προϊόν σε εργαλείο εκμετάλλευσης και αισχροκέρδειας.
Το στημένο παιχνίδι της αγοράς
Ο παραγωγός δεν έχει επιλογές. Πουλάει το λάδι του φτηνά στον έμπορο, γιατί το σύστημα τον έχει εγκλωβίσει. Οι τιμές που παίρνει είναι τόσο χαμηλές, που δεν αρκούν καν για να καλύψουν τα κόστη παραγωγής. Από την άλλη, στα ράφια των σούπερ μάρκετ, το ίδιο λάδι πουλήθηκε σε τιμές πολλαπλάσιες. Η διαφορά; Πάει στις τσέπες των μεσαζόντων και των εμπόρων. Ο καταναλωτής, αντί να αναρωτηθεί πώς φτάνει να πληρώνει 15 ευρώ το λίτρο για λάδι που ο παραγωγός πούλησε για 5 ευρώ, παραμένει αδιάφορος.
Απουσία ελέγχων και η υποκρισία στις λαϊκές
Στο μεταξύ, άλλοι παραγωγοί πωλούν στις λαϊκές προϊόντα που δεν ελέγχονται επαρκώς. Λαχανικά και φρούτα ποτισμένα με τοξίνες και φυτοφάρμακα φτάνουν ανενόχλητα στα τραπέζια μας. Και κανένας δεν λέει τίποτα. Ποιο είναι το μήνυμα; Αν θέλεις να παίξεις τίμια και να προσφέρεις ποιότητα, θα τιμωρηθείς. Αν, όμως, βάλεις το κέρδος πάνω από την υγεία, τότε βρίσκεις τρόπους να ξεγλιστράς.
Αμφιβόλου ποιότητας λάδια στις ταβέρνες
Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο εξοργιστική στις ταβέρνες. Εκεί, το λάδι που χρησιμοποιείται για τηγάνισμα είναι συχνά άγνωστης προέλευσης και αμφίβολης ποιότητας. Ανακυκλωμένα λάδια ή μείγματα ακατάλληλα για κατανάλωση χρησιμοποιούνται ανεξέλεγκτα. Οι έλεγχοι, αν γίνονται, είναι ελάχιστοι. Τρώμε και δεν ξέρουμε τι καταναλώνουμε. Κι όμως, οι καταναλωτές παραμένουν σιωπηλοί, συνένοχοι με τη στάση τους.
Η αφέλεια και η ανοχή του καταναλωτή
Εδώ φτάνουμε στην καρδιά του προβλήματος. Δεν είναι μόνο οι λαδοπόντικες που ευθύνονται. Είναι και οι καταναλωτές, που με την αδιαφορία τους διαιωνίζουν αυτή την κατάσταση. Πόσοι αναζητούν να αγοράσουν λάδι κατευθείαν από τον παραγωγό; Πόσοι διαμαρτύρονται για τις εξωφρενικές τιμές στα σούπερ μάρκετ ή για την ποιότητα του λαδιού στις ταβέρνες; Ελάχιστοι.
Αντί να απαιτήσουμε διαφάνεια και ποιότητα, αντί να στηρίξουμε τον παραγωγό που παλεύει να κρατήσει ζωντανή την παράδοσή μας, επιλέγουμε την εύκολη λύση. Ψωνίζουμε από εκεί που μας βολεύει, κλείνουμε τα μάτια στην αισχροκέρδεια και ανεχόμαστε την κοροϊδία. Δεν είναι μόνο οι λαδοπόντικες ένοχοι. Είμαστε κι εμείς, που δεχόμαστε να είμαστε τα θύματά τους.
Η ώρα της αφύπνισης
Φτάνει πια. Το ελαιόλαδο είναι εθνικός θησαυρός. Είναι η ταυτότητά μας, η παράδοσή μας, η υγεία μας. Πρέπει να απαιτήσουμε αλλαγές τώρα:
- Να επιτραπεί στους παραγωγούς να πουλούν απευθείας στον καταναλωτή.
- Να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι στις λαϊκές και στις ταβέρνες.
- Να υποχρεωθούν τα σούπερ μάρκετ να δίνουν διαφάνεια στις τιμές και στην προέλευση του προϊόντος.
Η σιωπή δεν είναι επιλογή. Η ανοχή είναι συνενοχή. Οι λαδοπόντικες δεν θα εξαφανιστούν αν δεν τους ξεριζώσουμε. Ο παραγωγός αξίζει δικαιοσύνη. Ο καταναλωτής αξίζει ποιότητα. Και η Ελλάδα αξίζει το λάδι της να είναι πηγή υπερηφάνειας, όχι εκμετάλλευσης.
