Σε έναν κόσμο όπου η ζωή έχει ανεκτίμητη αξία, υπάρχει μια βιομηχανία που τη μετρά σε ευρώ και μπόνους. Μια εταιρεία, η Καρέλια ΑΕ, μοιράζει γενναιόδωρα ποσά στους εργαζομένους της και χρηματοδοτεί φορείς με εκατομμύρια. Δίνει 15ους μισθούς, μπόνους αριστείας και επιδόματα παρουσίας. Κάθε ευρώ όμως που μοιράζεται προέρχεται από την ίδια ζοφερή πηγή: τις τσέπες όσων πέθαναν από τον καρκίνο, το εμφύσημα και τις άλλες φρικτές ασθένειες που προκάλεσαν τα τσιγάρα της.
Πόσα σώματα είναι θαμμένα για κάθε ευρώ που χαρίζεται;
Η Καρέλια ΑΕ, όπως και κάθε βιομηχανία τσιγάρων, παράγει και διαφημίζει ένα προϊόν που σκοτώνει. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότερα από 8 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο λόγω του καπνίσματος. Αυτοί οι αριθμοί είναι η τρομακτική βάση της επιτυχίας της εταιρείας. Για κάθε χρυσό μπόνους των 4.000 ευρώ, πόσες ζωές θυσιάστηκαν; Για κάθε “υπερσύγχρονο φορητό υπολογιστή Apple” που δίνεται στους εργαζόμενους, πόσα παιδιά μένουν ορφανά από τους γονείς που χάθηκαν στον πόλεμο κατά του καπνού;
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τους αριθμούς. Η αλήθεια είναι μία: η Καρέλια ΑΕ είναι ένας από τους κύριους εμπόρους θανάτου στην Ελλάδα και όχι μόνο. Κατασκευάζει προϊόντα που δεν θεραπεύουν, δεν διευκολύνουν, δεν σώζουν ζωές – αντίθετα, εξολοθρεύουν. Εάν υπήρχε ένας τρόπος να ζυγίσουμε τη φρίκη, τα έσοδα-ρεκόρ που πανηγυρίζουν δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά αίμα και στάχτες.
Το προφίλ του “φιλάνθρωπου εργοδότη”: το νέο πρόσωπο της υποκρισίας
Η Καρέλια ΑΕ προσπαθεί να μας πείσει πως είναι “κοινωνικά υπεύθυνη”. Προσφέρει 6 εκατομμύρια ευρώ σε μισθούς, μπόνους και φιλανθρωπίες. Χρηματοδοτεί νοσοκομεία και οργανισμούς, μοιράζει επιδόματα και λαχνούς, και δίνει υπολογιστές στα παιδιά των εργαζομένων. Ενέργειες που θα φάνταζαν αξιέπαινες, εάν δεν συνοδεύονταν από μια φρικτή πραγματικότητα: αυτές οι “δωρεές” είναι τα χρήματα που κέρδισε πουλώντας θάνατο.
Είναι σαν ένας δολοφόνος να προσφέρει λουλούδια στις κηδείες των θυμάτων του. Ο διευθύνων σύμβουλος Ανδρέας Καρέλιας, μέσα από το προσωπικό του μήνυμα, μας μιλά για “ικανοποίηση” και “επιτυχία”. Τι ακριβώς εννοεί; Την επιτυχία να γεμίζει τις τσέπες του και τις τσέπες των εργαζομένων του με το αίμα εκατομμυρίων καπνιστών που εξαρτήθηκαν από τα προϊόντα της εταιρείας του;
Τα θύματα δεν έχουν φωνή, αλλά έχουν αριθμούς
Μιλάμε για ανθρώπους, όχι στατιστικά. Κάθε πακέτο τσιγάρα είναι μια υπόσχεση θανάτου. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, οι μισοί καπνιστές θα πεθάνουν από ασθένειες που συνδέονται με το κάπνισμα. Για κάθε εργαζόμενο που λαμβάνει τα επιδόματα της Καρέλια ΑΕ, υπάρχουν χιλιάδες οικογένειες που θρηνούν για τις ζωές που χάθηκαν εξαιτίας των προϊόντων αυτής της εταιρείας.
Μπορεί η Καρέλια ΑΕ να χτίζει νοσοκομεία, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να χτίσει αρκετά για να περιθάλψει τους καρκινοπαθείς που δημιούργησε. Μπορεί να χρηματοδοτεί φιλανθρωπίες, αλλά καμία φιλανθρωπία δεν θα σβήσει τη ντροπή της.
Ηθική ή επιβίωση; Οι εργαζόμενοι της Καρέλια ΑΕ
Οι εργαζόμενοι της εταιρείας βρίσκονται σε μια τραγική θέση: δουλεύουν για έναν εργοδότη που τους πληρώνει από το θάνατο άλλων ανθρώπων. Όσο κι αν επωφελούνται, ας αναρωτηθούν: αξίζει να ζεις με τα χρήματα των θανάτων άλλων; Αξίζει να κλείνεις τα μάτια στις επιπτώσεις της δουλειάς σου επειδή “πληρώνεσαι καλά”;
Αντί επιλόγου: Ώρα να τελειώνουμε με τη βιομηχανία θανάτου
Η Καρέλια ΑΕ και κάθε άλλη εταιρεία καπνού δεν πρέπει να επιβραβεύονται για τα αιματηρά τους κέρδη. Δεν πρέπει να γιορτάζουμε την “επιτυχία” τους ούτε να εντυπωσιαζόμαστε από τις “φιλανθρωπικές” τους ενέργειες. Οφείλουμε να τους αντιμετωπίσουμε με τη σκληρή αλήθεια: είναι υπεύθυνοι για θανάτους, πόνους και καταστροφές.
Κύριε Καρέλια, μπορείτε να συνεχίσετε να μοιράζετε μπόνους. Αλλά η πραγματική επιτυχία δεν είναι οι αυξήσεις και οι 15οι μισθοί. Είναι η επιλογή να σταματήσετε την παραγωγή θανάτου. Μέχρι τότε, κανένα ποσό, καμία δωρεά, κανένα μπόνους δεν θα ξεπλύνει τα χέρια σας από το αίμα.
Ανδρέας Καρέλιας: Μια ευκαιρία να σώσει την ψυχή του
Κύριε Καρέλια, κανείς δεν μπορεί να σας αρνηθεί την επιχειρηματική σας οξυδέρκεια. Οδηγήσατε την εταιρεία σας σε “χρονιά ρεκόρ”, μοιράζετε εκατομμύρια, δημιουργείτε το προφίλ ενός γενναιόδωρου εργοδότη, ενός φιλάνθρωπου ηγέτη. Αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι μια αλήθεια που σκίζει την καρδιά: για να επιτύχετε όλα αυτά, θυσιάσατε ζωές. Σκοτώσατε χωρίς όπλα, αλλά με καπνό.
Η ερώτηση που πρέπει να σας στοιχειώνει, αν έχετε έστω και ψήγματα συνείδησης, είναι η εξής: Πώς κοιμάστε τη νύχτα; Πώς αντέχετε να κοιτάζετε στον καθρέφτη και να βλέπετε έναν άνθρωπο που ζει πλουσιοπάροχα από τις εξαρτήσεις και τους θανάτους άλλων;
Η ιστορία σας δεν έχει γραφτεί ακόμα, κύριε Καρέλια. Έχετε την ευκαιρία να αλλάξετε πορεία. Έχετε την ευκαιρία να γίνετε πραγματικός φιλάνθρωπος, όχι ένας “φιλάνθρωπος” που σκορπάει ψίχουλα για να ξεπλύνει τις τύψεις του.
Μια πραγματική κληρονομιά: σταματήστε την παραγωγή θανάτου
Η μεγαλύτερη πράξη που μπορείτε να κάνετε για να σώσετε την ψυχή σας είναι να βάλετε ένα τέλος στην παραγωγή τσιγάρων. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η Καρέλια ΑΕ γίνεται σύμβολο αλλαγής. Μια εταιρεία που αποφασίζει να κλείσει το κεφάλαιο της βιομηχανίας καπνού και να επενδύσει σε προϊόντα που σώζουν ζωές, όχι που τις αφαιρούν.
Μπορείτε να μεταμορφώσετε την εταιρεία σας σε κάτι που θα θυμούνται οι επόμενες γενιές με σεβασμό, όχι με αποστροφή. Επενδύστε σε βιώσιμες λύσεις, σε τεχνολογίες που θεραπεύουν, που εκπαιδεύουν, που προστατεύουν. Αποδείξτε πως ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από το χρήμα.
Φανταστείτε την απολογία σας: “Σταμάτησα το θάνατο”
Αν σήμερα παρουσιαζόσασταν μπροστά σε μια ανώτερη δύναμη, ποια θα ήταν η απολογία σας; Θα λέγατε, “Μοίρασα μπόνους”; Θα λέγατε, “Έδωσα δωρεές στα νοσοκομεία”; Όχι, κύριε Καρέλια. Η μόνη απολογία που μπορεί να σας σώσει είναι η εξής: “Σταμάτησα την παραγωγή θανάτου. Έσωσα ζωές.”
Μπορείτε να είστε ο ηγέτης που θα αλλάξει την ιστορία της βιομηχανίας καπνού. Να γίνετε ο πρώτος που θα πει: “Φτάνει πια”. Φανταστείτε τον εαυτό σας να μένει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που έσωσε ζωές, αντί να τις κατέστρεψε.
Η ευθύνη βαραίνει εσάς και μόνο εσάς
Δεν μπορείτε να ρίξετε την ευθύνη αλλού. Δεν μπορείτε να κατηγορήσετε τους καπνιστές που “επιλέγουν” να καταναλώνουν τα προϊόντα σας. Η εξάρτηση που προκαλείται από τα τσιγάρα σας δεν είναι επιλογή, είναι καταδίκη. Δεν μπορείτε να πείτε πως “κάνατε μόνο τη δουλειά σας”. Η δουλειά σας είναι να πουλάτε θάνατο.
Όσο συνεχίζετε να λειτουργείτε όπως τώρα, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Κάθε τσιγάρο που παράγετε, κάθε διαφήμιση που κάνετε, κάθε ευρώ που κερδίζετε, είναι μια μαχαιριά στο σώμα της κοινωνίας μας.
Είναι η στιγμή σας να κάνετε τη σωστή επιλογή
Η ιστορία σας, κύριε Καρέλια, μπορεί να γίνει μια ιστορία εξιλέωσης. Μπορείτε να είστε ο άνθρωπος που έβαλε τέλος στον κύκλο του θανάτου. Ο άνθρωπος που δεν χρησιμοποίησε μόνο τη δύναμή του για να γεμίσει τσέπες, αλλά για να προστατεύσει ζωές.
Σκεφτείτε τα λόγια σας όταν ανακοινώνετε τα “ρεκόρ” και τα μπόνους. Σκεφτείτε πως κάθε ευρώ που μοιράζετε είναι ένα ευρώ που έχει πληρωθεί με την απώλεια και τον πόνο κάποιου άλλου. Σκεφτείτε την κληρονομιά που θέλετε να αφήσετε πίσω σας.
Κύριε Καρέλια, δεν σας ζητάμε να δώσετε απλώς χρήματα. Σας ζητάμε να δώσετε πίσω την ανθρωπιά που αφαιρέσατε. Σας ζητάμε να κάνετε την επιλογή που σώζει την ψυχή σας, την κοινωνία μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Η μπάλα είναι στο δικό σας γήπεδο. Η ερώτηση είναι απλή: Θα συνεχίσετε να πουλάτε θάνατο ή θα γίνετε ο ηγέτης που επιλέγει τη ζωή;
ΜΜΕ και δημοσιογράφοι: Οι ανόητοι χειροκροτητές του θανάτου
Δεν αρκεί η υποκρισία των βιομηχανιών καπνού που βαφτίζουν την καταστροφή “επιτυχία”. Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, τον ρόλο του χορού αναλαμβάνουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δημοσιογράφοι που αντί να ελέγξουν, να ερευνήσουν, να θέσουν τους ισχυρούς προ των ευθυνών τους, γίνονται ευκολόπιστοι θαυμαστές.
Τα πρωτοσέλιδα γεμίζουν με τίτλους που θριαμβολογούν: “Η Καρέλια ΑΕ μοιράζει εκατομμύρια”. “Φιλάνθρωπος εργοδότης ενισχύει εργαζομένους και κοινότητα”. Αλλά ποιος ψάχνει την αλήθεια πίσω από τους τίτλους; Ποιος θα σταθεί να πει την πραγματικότητα, ότι αυτά τα εκατομμύρια είναι ματωμένα; Ότι κάθε ευρώ που μοιράζεται είναι προϊόν θανάτου, αρρώστιας και θλίψης;
Δημοσιογραφία της δουλοπρέπειας
Οι δημοσιογράφοι, που υποτίθεται ότι είναι η φωνή της αλήθειας, μετατρέπονται σε γραφεία τύπου. Αντί να κάνουν το καθήκον τους και να αποκαλύπτουν τις σκοτεινές πλευρές της ιστορίας, γίνονται παρατηρητές. Χωρίς κριτική, χωρίς προβληματισμό, απλά αναμασούν δελτία τύπου με ανόητη ευφορία.
