Εκεί που κάθεσαι αμέριμνος και πίνεις τον καφέ σου, σκάνε μύτη οι δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά. «Όταν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, μετρούσε το κάθε δευτερόλεπτο», είπε ο Εθνικός μας μαϊντανός, θυμίζοντας λίγο απ’ όλα: νοσταλγία, τραγωδία και… γαρνιτούρα σε κάθε πολιτικό πιάτο που κυκλοφορεί. Κι εκεί είναι που αρχίζεις να σκέφτεσαι: Ποιος να ασχοληθεί μαζί σου, Αντώνη;
Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που από την Πολιτική Άνοιξη κατάφερε να μας αφήσει με πολιτική… κατάθλιψη. Αυτόν που έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ‘93 και μας θύμισε τι πάει να πει βραχυπρόθεσμο πολιτικό όραμα. Που μετά από κάθε ήττα εξαφανιζόταν για λίγο σαν τον ξάδερφο που υπόσχεται ότι θα «συμμαζευτεί» και τελικά επιστρέφει για το επόμενο τζακ ποτ καταστροφής.
Αλλά για να μην τον αδικούμε (ποιος είμαι εγώ, άλλωστε, να τον αδικήσω;), ας δούμε λίγο τη βαθύτερη ουσία της δήλωσης. Λέει ότι «το κάθε δευτερόλεπτο μετρούσε». Όντως. Μόνο που μετρούσε αντίστροφα: από τη στιγμή που μπήκε στο Μαξίμου μέχρι το Βατερλό του το 2015. Ένας κατήφορος με φουλ ταχύτητα, και κάπου στα μισά πέταξε και τον Μπαλτάκο σαν άγκυρα μπας και γλιτώσει – αλλά ούτε αυτό έπιασε.
Ας μην ξεχνάμε το «φαινόμενο Μπαλτάκου», τον άνθρωπο που ο ίδιος είχε για δεξί του χέρι κι έπειτα έκανε τον ανήξερο όταν αποκαλύφθηκε η σχέση του με τη Χρυσή Αυγή. Άραγε κι εκεί μετρούσε τα δευτερόλεπτα ή είχε χαθεί η μπαταρία στο ρολόι; Μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση που μας άφησε την ανεργία στα ύψη και τη χώρα να κρέμεται από τη λάθος πλευρά του γκρεμού.
Και τώρα, εμφανίζεται για να μας παραδώσει πολιτικά μαθήματα. Ερωτηθείς για την παραίτηση του Τριαντόπουλου, διερωτάται «και το προαναγγέλλει από τώρα;». Αντώνη μου, αυτό που είναι πρωτόγνωρο δεν είναι η παραίτηση αλλά το γεγονός ότι πιστεύεις πως έχεις λόγο σε τέτοια ζητήματα. Από πού κι ως πού; Μήπως σου ζήτησε κανείς να φορέσεις πάλι το κοστούμι του πολιτικού μέντορα;
Ο Σαμαράς είναι σαν εκείνον τον συμμαθητή που έχανε διαρκώς στο τάβλι αλλά σου έδινε συμβουλές για τη στρατηγική σου. Ξεχνάει επιλεκτικά τα δικά του λάθη και στέκεται πάντα στην αυταρέσκεια του «κάποτε ήμουν σημαντικός». Μόνο που το πρόβλημα είναι πως η πολιτική ιστορία έχει προχωρήσει κι αυτός έμεινε με το ημερολόγιο του 2012 στα χέρια.
Ας του δώσουμε και μια μικρή υπενθύμιση: η τραγική του ήττα το 2015 δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα των συγκυριών. Ήταν το Βατερλό μιας πολιτικής χωρίς σχέδιο, γεμάτης με φοβικές αντιδράσεις και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα που εξερράγησαν στα χέρια του. Δεν έφταιγαν ούτε οι άλλες εποχές, ούτε η τύχη, ούτε τα αστέρια της πολιτικής του ζωδίου. Ο ίδιος έσκαψε το λάκκο του και έπεσε μέσα.
Τελικά, ίσως αυτό που πρέπει να ρωτάμε κάθε φορά που εμφανίζεται είναι απλό: Αντώνη, γιατί δεν αφήνεις το ρολόι στο συρτάρι;
