ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΥΑΙΝΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Των ανθρώπων η ψυχή, κύριοι, βαραίνει από τον πόνο και όχι από την πολιτική αλητεία. Και της μάνας το δάκρυ δεν έχει χρώμα κομματικό, μήτε χρειάζεται χειροκροτητές και όρνεα να το υφαρπάξουν. Στη Λάρισα, μια γυναίκα έθαψε το παιδί της, και σε αυτό, κύριοι, δεν ήταν εισαγγελέας. Ήταν μονάχα μάνα.
Αλλά όπως πάντα, οι πολιτικές ύαινες καραδοκούν. Δεν αναζητούν την αλήθεια, δεν επιδιώκουν τη δικαιοσύνη – επιδιώκουν την εκμετάλλευση. Η επικοινωνία είναι το όπλο τους, η διαστρέβλωση η στρατηγική τους, η εξαπάτηση ο κανόνας τους. Δεν έχουν καμία ντροπή να κάνουν σημαία τους τον ανθρώπινο πόνο. Δεν έχουν ούτε μία ρανίδα ηθικής να κρατήσουν το θρήνο έξω από το κομματικό αλισβερίσι. Τους είδαμε στα Τέμπη, στη Μάνδρα, στο Μάτι. Τους βλέπουμε και τώρα, να σπεύδουν πάνω από το σώμα του Βασίλη Καλογήρου.
Ο 39χρονος Βασίλης Καλογήρου βρέθηκε νεκρός σε δύσβατη περιοχή του Τυρνάβου, με το σώμα του σε προχωρημένη σήψη. Από τις 30 Δεκεμβρίου είχε χαθεί και οι φήμες, τα υπονοούμενα και οι ψίθυροι είχαν αρχίσει να δηλητηριάζουν την υπόθεση. Η μητέρα του, Σοφία Αποστολάκη, Εισαγγελέας Εφετών Λάρισας, είχε διατυπώσει υπόνοιες για εγκληματική ενέργεια. Πολλοί σχολιάζουν πως, αν γνώριζε στοιχεία, όφειλε να τα καταθέσει απευθείας, προστατεύοντας τη μυστικότητα της έρευνας. Και τώρα, οι πολιτικοί κανίβαλοι βρίσκουν χώρο να ασελγήσουν στο πένθος. Που μόνο μιά μάνα μπορεί να νιώσει!!!
Δεν πρόλαβε να σβήσει το κερί της κηδείας και οι γνωστοί «νεκροθάφτες» της πολιτικής σκηνής ανέλαβαν δράση. Ο θείος του νεκρού, συντετριμμένος, μίλησε με οδύνη, αλλά οι επιτήδειοι αμέσως όπλισαν το δικό τους αφήγημα. Με δηλώσεις, με υπονοούμενα, με κομματικές αναλύσεις που ουδεμία σχέση έχουν με το αίτημα της μάνας: να βρει την αλήθεια.
Η Δικαιοσύνη, αυτή η ιερή αρχή που θεμελιώνει την κοινωνία, καταρρακώνεται κάθε φορά που το δικαστήριο της κοινής γνώμης στήνεται από πολιτικούς και δημοσιολογούντες με κίνητρο την προσωπική τους ατζέντα. Ο Μοντεσκιέ, εκείνος που καθόρισε το θεμέλιο της διάκρισης των εξουσιών, θα αποτροπιαζόταν από το θέαμα. Ο όχλος αντικαθιστά τον θεσμικό δρόμο, η καχυποψία γίνεται εργαλείο εκλογικής καταγραφής, και η αλήθεια παραμένει μονάχα μια σκιά, θαμμένη κάτω από τα συνθήματα.
Δικαιοσύνη, ναι! Απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη. Μα η αλήθεια δεν μπορεί να είναι έρμαιο της επικοινωνίας. Το κράτος δικαίου δεν αντέχει τέτοια πλήγματα. Και όταν οι πολιτικοί νεκροθάφτες μετατρέπουν τον ανθρώπινο πόνο σε εργαλείο τους, είναι η κοινωνία που χάνει. Είναι οι θεσμοί που διασύρονται. Και είναι το συλλογικό μας ήθος που καταρρέει.
Αιδώς στις ύαινες της εξουσίας. Όχι άλλες νεκρές ψυχές για εκμετάλλευση. Όχι άλλο αίμα στον βωμό της πολιτικής απατεωνιάς. Η Δικαιοσύνη πρέπει να μείνει όρθια, άθικτη, ακηλίδωτη.