Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από ηγέτες που άφησαν το στίγμα τους, είτε θετικά είτε αρνητικά. Στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά, το μόνο στίγμα που αφήνει είναι εκείνο της υπονόμευσης και της διάσπασης. Ο άνθρωπος που το 1993 πρόδωσε τη Νέα Δημοκρατία και ανέτρεψε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, σήμερα επανέρχεται για να παίξει ξανά τον ίδιο ρόλο: του πολιτικού διασπαστή, του εσωτερικού εχθρού της παράταξης που τον ανέδειξε, του ανθρώπου που κινείται μόνο με το συναίσθημα της προσωπικής του πικρίας.
Ένας πολιτικός που δεν άλλαξε ποτέ
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ίσως ο μοναδικός πολιτικός της μεταπολίτευσης που κέρδισε τόσο μεγάλη εύνοια από το κόμμα του και, ταυτόχρονα, το πλήγωσε τόσο πολύ. Αφού το 1993 προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για το «Μακεδονικό», στη συνέχεια δημιούργησε την “Πολιτική Άνοιξη”, ένα κόμμα-φάντασμα που εξαφανίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Και όμως, η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που πρόδωσε, τον δέχθηκε πίσω, του έδωσε ξανά αξιώματα, τον έκανε υπουργό, ευρωβουλευτή, μέχρι και πρωθυπουργό.
Αλλά όπως λέει η παροιμία, «ο λύκος κι αν εγέρασε…». Ο Σαμαράς ποτέ δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον ρόλο του υπονομευτή. Η πτώση της κυβέρνησής του το 2015, λόγω της αποτυχίας του να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να κρατήσει τη χώρα σε σταθερή τροχιά, ήταν το επιστέγασμα της πολιτικής του ανικανότητας. Αντί να δει το λάθος του και να στηρίξει τη Νέα Δημοκρατία, ξεκίνησε και πάλι τις εσωκομματικές τρικλοποδιές.
Η λύσσα κατά Μητσοτάκη – μια γελοία εμμονή
Η σημερινή του στάση εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα πράξη του ίδιου δράματος. Από το 2019 μέχρι σήμερα, δεν έχει σταματήσει να ψιθυρίζει, να αμφισβητεί, να προσπαθεί να δημιουργήσει εσωκομματικά προβλήματα. Και ενώ η Νέα Δημοκρατία υπό την ηγεσία Μητσοτάκη κέρδισε δύο εκλογικές αναμετρήσεις με ευρεία πλειοψηφία, ο Σαμαράς παλεύει να παρουσιάσει τον εαυτό του ως «σωτήρα» της παράταξης.
Η πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή, όπου προσπάθησε να διαχωρίσει την «παράταξη» από την κυβέρνηση, είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται ούτε για το κόμμα ούτε για την Ελλάδα. Ενδιαφέρεται μόνο για τη δική του προσωπική πολιτική ατζέντα, για μια εκδίκηση που δεν βγάζει κανένα νόημα. Τραγικός, γραφικός, ένας πολιτικός του χθες που αρνείται να αποδεχθεί τη λήθη.
Η Ιστορία θα τον θυμάται… μόνο δίπλα στον Σιμπιλίδη
Αν ρωτήσεις σήμερα τους πολίτες ποιο είναι το έργο του Αντώνη Σαμαρά, λίγοι θα μπορέσουν να πουν κάτι συγκεκριμένο. Θα τον θυμούνται όμως για δύο πράγματα: για την προδοσία του το 1993 και για τη σύνδεσή του με τον Δημήτρη Σιμπιλίδη, τον άνθρωπο που ανέτρεψε την κυβέρνηση Μητσοτάκη με την περίφημη ανεξαρτητοποίησή του. Και όπως φαίνεται, αυτή θα είναι και η μοναδική του υστεροφημία: ένας πολιτικός που είχε την ευκαιρία να γράψει ιστορία, αλλά επέλεξε να γίνει ο μόνιμος διασπαστής της Νέας Δημοκρατίας.
Έλεος! Η ΝΔ προχωρά μπροστά, χωρίς βαρίδια
Η Νέα Δημοκρατία του 2025 δεν έχει καμία ανάγκη από τους πολιτικούς του χθες, από ανθρώπους που ζουν με το παρελθόν και δεν μπορούν να αποδεχθούν τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ηγείται μιας ισχυρής κυβέρνησης, με διεθνές κύρος και πολιτική σταθερότητα, και δεν πρόκειται να επηρεαστεί από τις προσωπικές εμμονές του Αντώνη Σαμαρά.
Όσοι ζουν με τη μιζέρια της πολιτικής του ’90, ας μείνουν στο περιθώριο. Η Ελλάδα δεν έχει χώρο για πολιτικούς που προσπαθούν να ξαναγράψουν το ίδιο κεφάλαιο της ιστορίας, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Και η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία ανάγκη από τον εκ φύσεως πολιτικό αποσχιστή.
Ορισμένοι δεν θα μάθουν ποτέ. Και η Ιστορία απλά θα τους ξεχάσει.
