Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο θάνατος, η αδικία και η απώλεια μας αφήνουν βουβούς. Υπάρχουν τραγωδίες που δεν αντέχουν σχόλια, ερμηνείες ή πολιτική εκμετάλλευση. Υπάρχουν άνθρωποι που ξαφνικά βρίσκονται στο κέντρο της δημοσιότητας, όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή έχασαν τα πάντα.
Και όμως, στη σύγχρονη εποχή, ακόμα και ο ανθρώπινος πόνος γίνεται εργαλείο. Αντί για στήριξη, αξιοπρέπεια και αλήθεια, βλέπουμε έναν ανήθικο μηχανισμό εκμετάλλευσης να στήνεται γύρω από κάθε τραγωδία. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, “ευαίσθητοι” influencers και κομματικοί στρατοί καταπιάνονται με το δράμα και το μετατρέπουν σε πλατφόρμα για τα δικά τους συμφέροντα.
Δεν τους νοιάζει ο πόνος.
Δεν τους νοιάζει η δικαιοσύνη.
Δεν τους νοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό που τους νοιάζει είναι η ατζέντα τους. Είναι τα views, τα retweets, το πολιτικό κεφάλαιο που θα αντλήσουν από την αγωνία των άλλων.
Και μόλις τελειώσει η χρησιμότητα του δράματος, το εγκαταλείπουν.
Υπόθεση – Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά
Η δημόσια σφαίρα γεμίζει με “υποστηρικτές”, “αγωνιστές”, “φωνές της δικαιοσύνης”. Όμως, πολλοί από αυτούς δεν είναι τίποτα περισσότερο από καιροσκόπους. Αντί να αφήσουν τους ανθρώπους που πονάνε να αναζητήσουν αλήθεια και δικαίωση, τους εργαλειοποιούν.
- Τους σπρώχνουν μπροστά, τους κάνουν λάβαρο, τους βάζουν σε κομματικά στρατόπεδα.
- Τους μετατρέπουν σε σημαίες και hashtags, αντί να τους αφήσουν να βρουν τη δική τους φωνή.
- Τους χρησιμοποιούν σαν όπλα σε πολιτικές αψιμαχίες, αδιαφορώντας για το αν μετά θα μείνουν μόνοι τους με το βάρος τους.
Η δικαιοσύνη δεν είναι κομματική.
Ο θρήνος δεν είναι debate στην τηλεόραση.
Η αλήθεια δεν είναι hashtag.
Όμως, όταν το σύστημα αντί να προστατεύει αυτούς τους ανθρώπους, τους μετατρέπει σε «φιγούρες αγώνα» για σκοπιμότητες, τότε κάτι πάει τρομακτικά λάθος.
Αυτό το κείμενο γράφτηκε γιατί πρέπει κάποτε να ειπωθεί το αυτονόητο:
Ο αγώνας για δικαιοσύνη ανήκει σε αυτούς που πονάνε, όχι σε όσους ψάχνουν να βρουν πολιτικό ή επικοινωνιακό όφελος.
🛑 Όταν μια τραγωδία μετατρέπεται σε “ευκαιρία” για κάποιους, έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο θάνατος, η αδικία και η απώλεια μας αφήνουν βουβούς. Υπάρχουν τραγωδίες που δεν αντέχουν σχόλια, ερμηνείες ή πολιτική εκμετάλλευση. Υπάρχουν άνθρωποι που ξαφνικά βρίσκονται στο κέντρο της δημοσιότητας, όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή έχασαν τα πάντα.
Και όμως, στη σύγχρονη εποχή, ακόμα και ο ανθρώπινος πόνος γίνεται εργαλείο. Αντί για στήριξη, αξιοπρέπεια και αλήθεια, βλέπουμε έναν ανήθικο μηχανισμό εκμετάλλευσης να στήνεται γύρω από κάθε τραγωδία. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, “ευαίσθητοι” influencers και κομματικοί στρατοί καταπιάνονται με το δράμα και το μετατρέπουν σε πλατφόρμα για τα δικά τους συμφέροντα.
Δεν τους νοιάζει ο πόνος.
Δεν τους νοιάζει η δικαιοσύνη.
Δεν τους νοιάζουν οι άνθρωποι.
Αυτό που τους νοιάζει είναι η ατζέντα τους. Είναι τα views, τα retweets, το πολιτικό κεφάλαιο που θα αντλήσουν από την αγωνία των άλλων.
Και μόλις τελειώσει η χρησιμότητα του δράματος, το εγκαταλείπουν.
Υπόθεση – Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά
Η δημόσια σφαίρα γεμίζει με “υποστηρικτές”, “αγωνιστές”, “φωνές της δικαιοσύνης”. Όμως, πολλοί από αυτούς δεν είναι τίποτα περισσότερο από καιροσκόπους. Αντί να αφήσουν τους ανθρώπους που πονάνε να αναζητήσουν αλήθεια και δικαίωση, τους εργαλειοποιούν.
- Τους σπρώχνουν μπροστά, τους κάνουν λάβαρο, τους βάζουν σε κομματικά στρατόπεδα.
- Τους μετατρέπουν σε σημαίες και hashtags, αντί να τους αφήσουν να βρουν τη δική τους φωνή.
- Τους χρησιμοποιούν σαν όπλα σε πολιτικές αψιμαχίες, αδιαφορώντας για το αν μετά θα μείνουν μόνοι τους με το βάρος τους.
Και έρχεται ο Κοτζιάς και η Ακρίτα να αποδείξουν για άλλη μια φορά ότι η πολιτική εκμετάλλευση του πόνου δεν έχει πάτο.
Με μια απίστευτη ελαφρότητα, έριξαν στο τραπέζι την ιδέα ότι η Κατερίνα Καρυστιανού θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός!
Έτσι απλά.
- Με ποιο κριτήριο;
- Με ποια διαδικασία;
- Με ποια ευθύνη;
Η γυναίκα αυτή έχασε το παιδί της.
Δικαιούται δικαιοσύνη, στήριξη, απαντήσεις.
Δεν δικαιούται να γίνεται πιόνι σε ένα πολιτικό σόου.
📌 Και ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται την οδύνη της;
Ο Κοτζιάς, ένας πρώην υπουργός που ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργεί η πολιτική, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: Πολιτική χειραγώγηση. Μετατρέπει έναν προσωπικό θρήνο σε εργαλείο πολιτικής αναταραχής.
Η Ακρίτα, μια δημοσιογράφος και πολιτικός που ασχολείται συχνά με τις “ευαισθησίες”, βλέπει άλλο ένα πολιτικό “story” για να ρίξει το δικό της αφήγημα, χωρίς καμία συναίσθηση της πραγματικότητας.
🛑 Αυτό δεν είναι συμπαράσταση. Είναι πολιτικός κυνισμός.
🛑 Αυτό δεν είναι υποστήριξη. Είναι ευτελισμός.
Η δικαιοσύνη δεν είναι κομματική.
Ο θρήνος δεν είναι debate στην τηλεόραση.
Η αλήθεια δεν είναι hashtag.
Όμως, όταν το σύστημα αντί να προστατεύει αυτούς τους ανθρώπους, τους μετατρέπει σε «φιγούρες αγώνα» για σκοπιμότητες, τότε κάτι πάει τρομακτικά λάθος.
Αυτό το κείμενο γράφτηκε γιατί πρέπει κάποτε να ειπωθεί το αυτονόητο:
Ο αγώνας για δικαιοσύνη ανήκει σε αυτούς που πονάνε, όχι σε όσους ψάχνουν να βρουν πολιτικό ή επικοινωνιακό όφελος.
🛑 Όταν μια τραγωδία μετατρέπεται σε “ευκαιρία” για κάποιους, έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας.
