Η φόρμα: η νέα “Κυριακάτικη συνήθεια”
-
Ο Μητσοτάκης καθιερώνει τη βιομηχανική κανονικότητα του leader που «λογοδοτεί», με θεματολογία πολυτομεακή (υγεία, ενέργεια, τουρισμός, κράτος, παιδεία, αθλητισμός).
-
Στην πραγματικότητα ΔΕΝ πρόκειται για ανασκόπηση. Είναι κατάλογος παραγωγής έργου, σαν απολογιστικό report.
-
Έτσι φτιάχνει μια καλλιεργούμενη εικόνα:
-
του μαχητικού, hands-on διαχειριστή,
-
του “καλού τεχνοκράτη”,
-
του ακούραστου κυβερνήτη.
-
2️⃣ Τι υπόσχεται — ποιο αφήγημα χτίζει
-
Αφήγηση #1: “Κράτος που δουλεύει” → π.χ. ενοποίηση ταυτοτήτων, Ηλ. Φάκελος Υγείας, νέο ΟΠΕΚΕΠΕ.
-
Αφήγηση #2: “Προστατεύω τον αδύναμο” → καταναλωτής (e-katanalotis), αγρότης (ενίσχυση, εξυγίανση ΟΠΕΚΕΠΕ), πυρόπληκτοι.
-
Αφήγηση #3: “Η Ελλάδα αλλάζει επίπεδο” → ενεργειακή στρατηγική, νέες επενδύσεις, διεθνές κύρος (Unicredit, WTO).
-
Αφήγηση #4: “Ο Πρωθυπουργός είναι κοντά στον πολίτη” → βόλτα στην Ακρόπολη, ευχές για τις Πανελλαδικές, ανεκδοτολογική επίγευση («ξέφυγε λίγο η ανασκόπηση»).
3️⃣ Τι πολιτικό προϊόν είναι — ελκυστικό ή όχι;
-
Για τους ψηφοφόρους του Κέντρου: ναι.
→ Προσφέρει τεχνοκρατική ασφάλεια + μεταρρυθμιστική γλώσσα χωρίς ιδεολογική φόρτιση.
→ Η εικόνα “εργατικού Πρωθυπουργού” ελκύει τους νοικοκυραίους και μικρομεσαίους. -
Για τους δεξιούς/συντηρητικούς: μέτριο.
→ Λείπει το συναίσθημα, η πατριωτική ρητορική, το ηθικό βάθος. Πολύ γραφειοκρατικό το ύφος. -
Για τους νέους: όχι ιδιαίτερα.
→ Πολύ “στεγνό”, γεμάτο εργαλεία και δομές, καθόλου ονειρικό αφήγημα ή όραμα. Λείπει το “γιατί να μείνεις στην Ελλάδα” ή “γιατί να δημιουργήσεις”.
Ψυχαναλυτική Ανάλυση (Freud-ικού τύπου)
1️⃣ Συμπτωματολογία “λογοδιάρροιας”
-
Η επαναλαμβανόμενη υπόσχεση “την άλλη φορά θα είμαι σύντομος” + η αναγνώριση ότι “ξέφυγα”, δείχνει:
-
ψυχαναγκασμό να καλύψει το σύνολο της κυβερνητικής ύλης → φόβο μη φανεί ανεπαρκής.
-
άγχος ελέγχου → φοβάται να αφήσει θέματα ακάλυπτα γιατί υπάρχει εσωτερικό αίσθημα ότι “η αντιπολίτευση καραδοκεί”.
-
ναρκισσιστική επένδυση στο «είμαι ο μόνος που τα ξέρει όλα, που τα τρέχει όλα».
-
2️⃣ Μηχανισμός άμυνας: συμπύκνωση + μετατόπιση
-
Ο Μητσοτάκης μετατοπίζει το άγχος για τα “μεγάλα πολιτικά ζητήματα” (π.χ. κοινωνική δυσαρέσκεια, μεταναστευτικό, εθνικά θέματα) → σε αφήγηση διοικητικού έργου.
-
Χτίζει έναν fake μικρόκοσμο, όπου όλα είναι «τακτοποιήσιμα», «διαχειρίσιμα», «με χρονοδιάγραμμα».
-
Καταναγκασμός της “λογικής” → άρνηση του ανορθολογικού στοιχείου της πολιτικής (π.χ. θυμός, αίσθημα αδικίας, κοινωνικό τραύμα).
3️⃣ “Ο Πρωθυπουργός ως Πατέρας του Λογιστικού Νόμου”
-
Χωρίς προσωπικές εξομολογήσεις, χωρίς αφήγηση συναισθημάτων → κρύος πατρικός λόγος:
-
“Κάνω τα πάντα για να είναι το σπίτι σε τάξη, άρα οφείλετε να με εμπιστευτείτε.”
-
-
Αυτό, κατά Freud, μπορεί να είναι απόρροια ανάγκης να διατηρηθεί η εξιδανικευμένη πατρική φιγούρα στον δημόσιο λόγο.
-
Υπόγεια, όμως, το συνεχές “υπόσχομαι την άλλη φορά πιο σύντομος” προδίδει μια αδυναμία να αυτοελέγξει τον εαυτό του — το Υπερεγώ δεν αρκεί για να αναχαιτίσει τη ροή του Εγώ.
Συμπέρασμα
👉 Ο Μητσοτάκης μέσα από αυτήν την Κυριακάτικη πρακτική:
-
χτίζει το αφήγημα του “Κράτους που λειτουργεί”,
-
εκπέμπει ψυχαναγκαστικό άγχος ελέγχου και διαχείρισης,
-
προσελκύει τους μετριοπαθείς, αλλά όχι τους συναισθηματικά φορτισμένους ψηφοφόρους,
-
δείχνει να θέλει να είναι έτοιμος σε περιόδους κρίσεων όπου θα απαιτείται “σώμα και ψυχή” στην πολιτική.
