1. Η ΔΗΘΕΝ «ΠΟΛΕΜΙΚΗ» ΕΙΚΟΝΑ
Τα ΜΜΕ έστησαν πάλι σκηνικό “μάχης”.
Κράνη, σειρήνες, μεγάλα λόγια, τίτλοι που μοιάζουν με τηλεγραφήματα από μέτωπο πολέμου.
Κι όλα αυτά για τρακτέρ που πάνε στα 8 χιλιόμετρα την ώρα.
Αλλά η πραγματική τραγωδία δεν είναι το θέατρο των ρεπόρτερ.
Είναι ότι η χώρα έχει μάθει να βλέπει το αγροτικό ζήτημα σαν εικονικό πόλεμο, ενώ η πραγματική μάχη —η σοβαρή μάχη— συμβαίνει εδώ και δεκαετίες κάτω από τη μύτη μας.
2. ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ – ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ
Στις οθόνες βλέπουμε δράμα: «κλιμάκωση», «μέτωπα», «τελεσίγραφα».
Στην πραγματικότητα όμως:
-
Οι αγρότες δεν πολεμούν.
-
Οι δημοσιογράφοι δεν κινδυνεύουν.
-
Οι δρόμοι δεν γίνονται πεδία μάχης.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι για άλλη μια φορά βγαίνουν οι άνθρωποι που παράγουν την τροφή μας για να ζητήσουν αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα:
τίμια τιμή, σταθερό κόστος, οργάνωση, προστασία.
Και αντί να δείξουμε το πραγματικό δράμα, βγάζουμε πολεμικά εφέ.
3. ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Η πραγματική εικόνα —αυτή που δεν δείχνουν τα ΜΜΕ— είναι απλή και σκληρή:
-
Οι αγρότες πουλάνε φτηνά.
-
Οι μεσάζοντες και οι έμποροι πωλούν πανάκριβα.
-
Και ο καταναλωτής πληρώνει ακόμα πιο ακριβά.
Έτσι δημιουργείται ένα τρίγωνο απάτης στην αγορά:
-
Παραγωγός: Δίνει το προϊόν για ψίχουλα.
-
Έμπορος: Το κρατάει ή το μεταπωλεί με πολλαπλάσιο κέρδος.
-
Καταναλωτής: Πληρώνει 300% παραπάνω στο ράφι.
Και οι μόνοι χαμένοι;
Οι αγρότες. Πάντα οι αγρότες.
Αλλά τα ΜΜΕ προτιμούν να δείχνουν τρακτέρ σε slow motion με δραματική μουσική.
4. ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ – ΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΙΑΞΑΜΕ
Αν η Ελλάδα είχε σοβαρούς, ενωμένους, οργανωμένους συνεταιρισμούς όπως η Ισπανία, η Ιταλία ή η Ολλανδία, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε.
Γιατί;
Με συνεταιρισμούς:
-
Ο παραγωγός πουλάει μαζικά, όχι μόνος του.
-
Έχει διαπραγματευτική δύναμη.
-
Ρίχνει το κόστος παραγωγής.
-
Δεν εξαρτάται από μεσάζοντα.
-
Παίρνει καθαρή τιμή, όχι ψίχουλα.
-
Μπορεί να κάνει εξαγωγές, όχι μόνο λαϊκή αγορά.
Αντίθετα, σήμερα:
Χωρίς συνεταιρισμούς:
-
Ο αγρότης είναι μόνος.
-
Σκορπισμένος σε μικρά κτήματα.
-
Χωρίς οργάνωση.
-
Χωρίς δύναμη.
-
Χωρίς στρατηγική.
-
Άρα εύκολο θύμα των εμπόρων, των εισαγωγέων, των τιμολογίων.
Και τότε τα ΜΜΕ τι κάνουν;
Δείχνουν τον αγρότη σαν «πολεμιστή σε μέτωπο» αντί να δείχνουν το σύστημα που τον γδέρνει δεκαετίες τώρα.
5. Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ – Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΚΕ ΣΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ
Εδώ είναι η μεγάλη αλήθεια που φοβούνται όλοι να πουν:
Η Ελλάδα έχει εκπαιδευτεί να ζει με επιδοματική πολιτική.
Ειδικά στον πρωτογενή τομέα.
Πώς ξεκίνησε;
-
Με επιδοτήσεις που έγιναν «δικαιώματα».
-
Με χρήμα που έρεε χωρίς σχέδιο.
-
Με πολιτικούς που μοίραζαν επιδόματα αντί να φτιάξουν συνεταιρισμούς, υποδομές, εργοστάσια, logistics.
-
Με αγρότες που έμαθαν ότι κάθε Φλεβάρη «κάτι θα πέσει».
Έτσι, αντί να χτιστεί ένα αγροτικό μοντέλο που να παράγει πλούτο, στήθηκε ένα μοντέλο που παράγει εξάρτηση.
Και όσο υπάρχει εξάρτηση, οι έμποροι κυριαρχούν.
Όσο οι έμποροι κυριαρχούν, οι τιμές σφαγιάζουν.
Όσο οι τιμές σφαγιάζουν, τα ΜΜΕ συνεχίζουν το θέατρο του πολέμου για να μην φαίνεται η πραγματική πολιτική αποτυχία.
6. ΕΠΙΛΟΓΟΣ – Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ
Οι αγρότες δεν είναι «πολεμιστές σε μέτωπα».
Είναι οι μεγάλοι χαμένοι ενός συστήματος που τους θέλει μικρούς, αδύναμους και εξαρτημένους.
Τα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν σαν μαχητές.
Η πραγματικότητα τους έχει κάνει θύματα.
Αν δεν υπάρξουν πραγματικοί συνεταιρισμοί,
αν δεν υπάρξει σχέδιο παραγωγής,
αν δεν υπάρξει προστασία από την αισχροκέρδεια,
θα βλέπουμε κάθε χρόνο το ίδιο θέατρο:
Τα τρακτέρ στον δρόμο.
Τους εμπόρους να κερδίζουν.
Τους αγρότες να πονάνε.
Και τα ΜΜΕ να παίζουν… πόλεμο με άδεια πυρομαχικά.
