Είναι να μη δώσεις λόγο στους πρώην πρωθυπουργούς, γιατί όταν αρχίσουν, δύσκολα σταματούν. Ο ένας επανέρχεται με τις κλασικές του ΤΣΟΥΦΙΕΣ… ΒΟΜΒΕΣ για τα ελληνοτουρκικά, λες και ο χρόνος έχει σταματήσει κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Ο άλλος, με το γνωστό του ύφος, σπεύδει να τονώσει την πολιτική του «ανεξαρτησία», αποφεύγοντας να παράσχει ψήφο εμπιστοσύνης. Όχι ότι είχε κανείς προσδοκίες, βέβαια.
Κώστας Καραμανλής: Ο Φύλακας των Κόκκινων Γραμμών
Και τι δεν θα έδινα να ήμουν μύγα στην Καρπάθια αίθουσα όπου θα μιλήσει ο Καραμανλής για τις γνωστές κόκκινες γραμμές. Ποιες κόκκινες γραμμές, κύριε Κώστα; Εκείνες που έχουν ξεθωριάσει από τα χρόνια της απραξίας; Ή μήπως μιλάμε για τη στρατηγική της «σιωπηλής δύναμης» που υιοθέτησε την περίοδο της πρωθυπουργίας του; Α, μην ξεχάσω να προσθέσω την απουσία του Υπουργού Εξωτερικών. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, αντί να καθίσει στην πρώτη γραμμή, παραχώρησε τη θέση του σε έναν γενικό γραμματέα. Σου λέει, «ας μην πάρουμε κι εμείς τη λάμψη του Καραμανλή». Ή μήπως σκέφτηκαν ότι, με τα χρόνια, οι λάμψεις μπορεί να έχουν γίνει σπινθήρες;
Αντώνης Σαμαράς: Ο Αιώνιος Αντιφρονών
Και πάμε στον Αντώνη. Το ότι θα απουσιάσει από την ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό είναι είδηση; Μάλλον όχι. Είναι, βλέπεις, κομμάτι της παράστασης. Ο Σαμαράς ξέρει καλά το ρόλο του αιώνιου αντιφρονούντος, του πολιτικού «μοναχικού λύκου». Στο Συνέδριο του «Βήματος» και του «Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών», αναμένεται να μιλήσει για την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Ας ελπίσουμε μόνο να μη φέρει ξανά στο προσκήνιο τις εμμονές του με τη «λαθρομετανάστευση», γιατί τότε ίσως χρειαστούμε λεξικό για να βρούμε πόσες φορές μπορεί να χωρέσει το «εγώ» σε μία ομιλία.
Μαξίμου: Ευσεβείς Πόθοι ή Ρεαλιστική Εκτίμηση;
Η κυβέρνηση, πάντως, φαίνεται να υποβαθμίζει το όλο θέμα, πιστεύοντας πως οι «οβίδες» των δύο θα είναι άσφαιρες. Ίσως και να έχουν δίκιο. Η κοινή γνώμη έχει δείξει πως οι μεγάλοι της πολιτικής σκηνής κάποια στιγμή μοιάζουν με ξεπερασμένα αναμνηστικά. Όμορφα να τα βλέπεις στο ράφι, αλλά ξεχασμένα.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν πρόκειται να πλήξουμε. Αυτές οι παρεμβάσεις, ακόμα και αν δεν κάνουν τη διαφορά, είναι οι δόσεις δράματος που χρειάζεται το πολιτικό μας θέατρο. Το μόνο που μένει να δούμε είναι ποιος θα κερδίσει το χειροκρότημα: το κοινό ή ο θίασος;
“Το Μαύρισμα που Ξεθώριασε, αλλά Ο Λαός Δεν Ξεχνά”
Α, ο λαός! Αυτός ο «σοφός κριτής» που, όταν μαυρίζει, μαυρίζει με τέτοια ένταση που το μελάνι της κάλπης δεν ξεπλένεται. Και τι βλέπει τώρα; Δύο πρώην πρωθυπουργούς που παλεύουν να επανέλθουν στο προσκήνιο, με λόγια βαριά σαν ιστορία, αλλά με μηδενικό βάρος στο παρόν. Ο Καραμανλής μιλάει για «κόκκινες γραμμές» – λες και θυμάται κανείς αν αυτές έγιναν ποτέ πράσινο φως για κάτι θετικό. Ο Σαμαράς, από την άλλη, εξακολουθεί να κατασκευάζει την εικόνα του αδικημένου ηγέτη, με «οβίδες» που, όταν πέφτουν, θυμίζουν μάλλον στρακαστρούκες.
Μα γιατί γελάει ο λαός;
Γιατί όταν τους κοίταξε στα μάτια στις εκλογές, είδε το κενό. Ένα κενό συμμετοχής σε οτιδήποτε θετικό. Θυμάται τη σιωπή του Καραμανλή όταν η χώρα βυθιζόταν σε κρίση. Θυμάται την «επαναστατική διάθεση» του Σαμαρά να ρίξει κυβερνήσεις, αλλά ποτέ να μην υψώσει το ανάστημά του για να χτίσει κάτι καινούργιο. Και τώρα που οι ίδιοι προσπαθούν να γίνουν οι σοφοί της πολιτικής σκηνής, ο κόσμος απλώς γελάει.
Τερτίπια χωρίς ουσία
Αυτοί οι δύο, που κάποτε κρατούσαν τα κλειδιά της χώρας, φαίνεται να μην έμαθαν το μάθημα της ιστορίας. Ο λαός τούς μαύρισε για έναν λόγο: δεν έκαναν τη διαφορά. Δεν μίλησαν για το μέλλον, δεν πάλεψαν για τον απλό άνθρωπο, δεν άφησαν πίσω τους τίποτα να θυμόμαστε με περηφάνια. Και τώρα, με τις «παρεμβάσεις» τους, απλώς υπενθυμίζουν γιατί απομακρύνθηκαν από το προσκήνιο.
Ο λαός, όμως, γελάει και με κάτι ακόμα: την αντίληψη τους ότι με λίγες φανταχτερές λέξεις θα ξανακερδίσουν την προσοχή. Δεν κατάλαβαν ότι αυτό το παιχνίδι τελείωσε. Και ο κόσμος, που συνεχίζει να παλεύει με τις συνέπειες της δικής τους πολιτικής, έχει πολύ πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί.
Το γέλιο που πονάει
Το γέλιο του λαού δεν είναι απλώς ειρωνικό· είναι πικρό. Γιατί πίσω από κάθε «βόμβα» και κάθε αποχή από ψηφοφορία, βλέπει το χαμένο χρόνο, τις χαμένες ευκαιρίες, και τη σκληρή πραγματικότητα που αυτοί οι δύο δεν κατάφεραν –ή δεν θέλησαν– να αλλάξουν.
Και τώρα; Ας αφήσουμε το χειροκρότημα στα συνέδρια και τα γελάκια στα πολιτικά σαλόνια. Ο λαός θα συνεχίσει να γελάει, αλλά όχι επειδή τους θαυμάζει. Επειδή ξέρει πως, αν δεν εκλεγεί αυτοί, ίσως η Ελλάδα να ήταν αλλιώς.
