Eίναι να γελάς, αλλά και να κλαις. Καραμανλής και Σαμαράς – δύο ονόματα βαριά σαν ιστορία, αν και τελευταία θυμίζουν περισσότερο υποσημείωση παρά πρωτοσέλιδο. Στήνουν, λέει, σχέδια αποσταθεροποίησης ενάντια στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και εκεί που περιμένεις να δεις κάτι μεγαλοφυές, βλέπεις ένα κακογραμμένο σενάριο με ίντριγκες παρασκηνίου, κουρασμένες φωνές και ακροατήριο μόνο τους εαυτούς τους.
Καραμανλής: Ο Διπλωμάτης του Κενών Υποσχέσεων
Το σχέδιο Καραμανλή, όπως διαρρέουν οι «φίλοι» του, περιλαμβάνει επανασυστάσεις, παρασκηνιακές συναντήσεις και μια γενναία δόση… τίποτα. Η επιστροφή Αυγενάκη και η κυβερνητική κάθοδος στην Κρήτη, αντί να προκαλέσουν θόρυβο, προκάλεσαν το κλασικό ελληνικό «εντάξει, και τι έγινε;». Εννοείται πως το μόνο που κατάφεραν ήταν να ενισχύσουν την εικόνα του Μητσοτάκη ως του μοναδικού που τρέχει, δουλεύει και παράγει έργο.
Ο Καραμανλής, βέβαια, παίζει το ίδιο έργο που ξέρει καλά: το παιχνίδι των σκιών. Αλλά πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει μια σκιά όταν όλοι οι προβολείς είναι στραμμένοι σε κάποιον άλλο;
Σαμαράς: Ο Δον Κιχώτης του Φόρουμ των Δελφών
Και έρχεται η σειρά του Σαμαρά, του πολιτικού που κατάφερε να κάνει τον κόσμο να βαρεθεί τη λέξη «όραμα». Ετοιμάζει, λέει, την επιστροφή του μέσω του Φόρουμ των Δελφών. Αλήθεια τώρα; Ο ίδιος άνθρωπος που μιλάει για μεγάλα σχέδια σε διεθνές επίπεδο δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το ίδιο του το κόμμα τον έχει κατατάξει στη στήλη «Αναμνήσεις».
Οι ψίθυροι ότι έχει κάτι «μεγάλο» να πει θα έκαναν εντύπωση, αν δεν συνοδεύονταν από την παγερή αδιαφορία του κόσμου. Ας ελπίσουμε πως όταν ανέβει στο βήμα, οι ακροατές δεν θα μετρούν τις ώρες μέχρι το μεσημεριανό διάλειμμα.
Κυριάκος Μητσοτάκης: Ο Άυπνος Πρωθυπουργός
Ενώ αυτοί στήνουν θέατρο, ο Μητσοτάκης συνεχίζει να κάνει αυτό που πάντα τους ενοχλούσε: να εργάζεται. Χωρίς ίντριγκες, χωρίς ψιθύρους, χωρίς να αναλώνεται σε προσωπικές ατζέντες. Εννοείται πως οι παλιές καραβάνες δεν μπορούν να αντέξουν τη διαφορά. Γιατί ο Κυριάκος δεν κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Αντίθετα, έχει την τάση να δουλεύει – έννοια άγνωστη στους μεγάλους «στρατηγούς» του χθες.
Η Ειρωνεία που Τους Διαλύει
Η μεγαλύτερη ειρωνεία, όμως, είναι αυτή: το κοινό που κάποτε τους αποθέωνε τώρα τους αντιμετωπίζει με αδιαφορία. Όσο πιο φωνακλάδες γίνονται, τόσο περισσότερο χάνουν. Όταν μιλάνε, το μόνο που ακούγεται είναι η ηχώ των χαμένων ευκαιριών.
Καραμανλής και Σαμαράς, δύο ονόματα που θυμίζουν πια περισσότερο πολιτικό… μαυσωλείο παρά φάρο. Και η μεγαλύτερη ειρωνεία; Τους διαλύει η ίδια τους η αδυναμία να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Μητσοτάκης. Το πρόβλημα είναι ότι η εποχή τους τελείωσε – και το κοινό, όπως και η Ιστορία, έχει ήδη αλλάξει κανάλι.
Υ.Γ.: Στο φόρουμ των Δελφών, αν έχουν κάποια σοβαρή ιδέα, ας τη μοιραστούν. Ο Μητσοτάκης, πάντως, θα είναι ήδη πέντε βήματα μπροστά.
