Φανταστείτε αυτό: κάθε μπουκιά που τρώτε έξω να συνοδεύεται από έναν αόρατο, αλλά θανάσιμο εχθρό. Ένας εχθρός που φωλιάζει σε τηγάνια, φριτέζες και κατσαρόλες. Ένας εχθρός που δεν ελέγχει κανείς και αφήνεται να δηλητηριάζει αργά αλλά σταθερά τη ζωή σας. Κυρίες και κύριοι, δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Πρόκειται για την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τη χρήση άθλιων, τοξικών λαδιών στην εστίαση.
Η κυβέρνηση μπορεί να επαίρεται για τους ελέγχους στην παραγωγή του λαδιού. Μιλάει για φρέσκο, αγνό προϊόν και αυστηρές προδιαγραφές. Και οι παραγωγοί; Δίνουν μάχη να κρατήσουν την ποιότητα ψηλά, γιατί ξέρουν πως από το λάδι εξαρτάται η ζωή και η δουλειά τους. Αλλά εδώ τίθεται το μεγάλο ερώτημα: ποιος ελέγχει το λάδι που φτάνει στο πιάτο μας όταν τρώμε έξω;
Στα μαγαζιά εστίασης, εκεί όπου τα τραπέζια γεμίζουν με λαχταριστά πιάτα, κρύβεται η πιο μεγάλη απειλή. Χρησιμοποιούνται υποστηρίζουν πολλοί, λάδια δεύτερης και τρίτης διαλογής, φθηνά σπορέλαια που έχουν ανακυκλωθεί αμέτρητες φορές. Κάποιοι “έξυπνοι” αντικαθιστούν το ποιοτικό λάδι με τέτοια αμφίβολης ποιότητας προϊόντα, γεμάτα με τοξικές και καρκινογόνες ουσίες. Και το χειρότερο; Σε ακραίες περιπτώσεις στο Εξωτερικό, έχουν εντοπιστεί ακόμα και βιομηχανικά λιπαντικά, κάτι που ξεπερνά κάθε φαντασία. Ναι, …βαλβολίνες στο πιάτο μας!
Και πώς φτάσαμε ως εδώ;
Η απάντηση είναι απλή: κανένας έλεγχος την ώρα του μαγειρέματος. Όταν το λάδι βράζει στα τηγάνια και ξαναχρησιμοποιείται ξανά και ξανά μέχρι να γίνει δηλητήριο, κανείς δεν παρεμβαίνει. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κοιτούν αλλού. Το βάρος πέφτει σε ελέγχους χαρτιών και πιστοποιητικών, αλλά όχι στην πραγματική πηγή του προβλήματος: τα ίδια τα τηγάνια.
Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς ως καταναλωτές;
Καταπίνουμε τα πάντα! Δεν ρωτάμε, δεν διαμαρτυρόμαστε, δεν απαιτούμε διαφάνεια. Τρώμε με κλειστά μάτια και αφήνουμε την υγεία μας στα χέρια εκείνων που νοιάζονται μόνο για το κέρδος.
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι κάθε φορά που παραγγέλνουμε φαγητό σε ένα μαγαζί που χρησιμοποιεί τέτοιες πρακτικές, παίζουμε ρώσικη ρουλέτα με την υγεία μας. Από την κατανάλωση τοξικών λαδιών, μπορεί να προκληθούν σοβαρά προβλήματα υγείας: καρκίνοι, καρδιαγγειακές παθήσεις, χρόνια φλεγμονή. Ουσίες όπως τα τρανς λιπαρά και τα οξειδωμένα έλαια είναι υπεύθυνες για αμέτρητες περιπτώσεις νοσηρότητας, και όλα αυτά βρίσκονται σε ένα… τηγάνι.
Τι πρέπει να γίνει τώρα;
Πρώτον, άμεσοι έλεγχοι στην εστίαση. Στα τηγάνια, στις φριτέζες, στα μαγειρεία. Όχι μια φορά, αλλά ξανά και ξανά, μέχρι να διασφαλιστεί ότι τηρούνται οι κανόνες. Όσοι δεν συμμορφώνονται, να κλείνουν. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς “παραθυράκια”.
Δεύτερον, παιδεία στον καταναλωτή. Πρέπει να μάθουμε να απαιτούμε ποιότητα. Να ρωτάμε τι λάδι χρησιμοποιείται, να στηρίζουμε μαγαζιά που σέβονται την υγεία μας και να καταγγέλλουμε εκείνα που παίζουν με τη ζωή μας.
Και τέλος, ένα μήνυμα προς όλους μας:
Ας μην περιμένουμε να συμβεί το χειρότερο για να ξυπνήσουμε. Η υγεία μας αξίζει περισσότερο από ένα γρήγορο γεύμα ή ένα τηγανητό που δεν ξέρουμε τι κρύβει. Ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος σε αυτή την ανοχή. Ας απαιτήσουμε διαφάνεια, ασφάλεια και σεβασμό σε κάθε γεύμα που τρώμε.
Γιατί, αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει;
