Η Ιστορία μάς έχει μάθει ότι οι πόλεμοι δεν τελειώνουν ποτέ όταν σωπαίνουν τα όπλα. Τελειώνουν όταν ο νικητής πάρει όσα θέλει. Στα βιβλία του παρελθόντος, οι αυτοκρατορίες έστελναν στρατούς, κατακτούσαν γη, άρπαζαν πλούτο και εγκαθιστούσαν τους δικούς τους ανθρώπους. Στη σύγχρονη εποχή, οι μέθοδοι άλλαξαν, αλλά η ουσία έμεινε ίδια: η δύναμη δεν χαρίζεται, επιβάλλεται.
Η Ουκρανία, μετά από δύο χρόνια πολέμου, δεν χρειάζεται άλλη μια αυτοκρατορία να τη λεηλατήσει, ειδικά όταν αυτή εμφανίστηκε ως σωτήρας. Κι όμως, ο Ντόναλντ Τραμπ, με τη χαρακτηριστική αδιαφορία του για τις λεπτομέρειες της ηθικής, βάζει την Ουκρανία μπροστά σε ένα δίλημμα που θυμίζει τις πιο σκοτεινές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας: Υποταγή ή ασφυξία.
Η Αμερική που εμφανίστηκε ως σύμμαχος, τώρα ζητά το τίμημά της, όχι σε λόγια, όχι σε ευχαριστίες, αλλά σε ορυκτά αξίας 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και αν το Κίεβο αρνηθεί, η βοήθεια κόβεται. Το Starlink που κρατάει την Ουκρανία συνδεδεμένη, γίνεται όπλο διαπραγμάτευσης.
Δεν είναι βοήθεια αυτό. Δεν είναι συμμαχία. Είναι ο εκβιασμός του ισχυρού. Είναι η επιστροφή σε μια εποχή που οι αυτοκρατορίες όριζαν τη μοίρα των λαών όχι με το αν αξίζουν να σταθούν, αλλά με το πόσο πλούτο μπορούν να τους αποσπάσουν.
Ουκρανία, είσαι έτοιμη να γίνεις αποικία του 21ου αιώνα;
Ρομπέν των Δασών ή Νέος Αυτοκράτορας;
Ουκρανία. Μια χώρα πληγωμένη, σπαραγμένη από τον πόλεμο, καθημαγμένη από τη ρωσική εισβολή. Μια χώρα που στήριξε τις ελπίδες της στη Δύση, στον μεγάλο «προστάτη» που κρατούσε το λάβαρο της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Και τώρα, σε αυτή τη χώρα, την ώρα που ακόμα μετράει τα ερείπια, ο νέος άρχοντας της Ουάσιγκτον, ο Ντόναλντ Τραμπ, την κοιτάζει όχι με το βλέμμα του συμμάχου, αλλά με την απληστία του κατακτητή.
Η Νέα Εποχή της Διπλωματίας: «Δώσε μου τα ορυκτά σου, αλλιώς…»
Το Starlink, το σύστημα δορυφορικού ίντερνετ του Έλον Μασκ, ήταν σωτήρια ανάσα για την Ουκρανία. Της έδωσε επικοινωνίες, την κράτησε συνδεδεμένη, τη βοήθησε να σταθεί απέναντι στη ρωσική πολεμική μηχανή. Κι όμως, τώρα γίνεται όπλο εκβιασμού.
Η κυβέρνηση Τραμπ απαιτεί από τον Ζελένσκι να υπογράψει μια συμφωνία παραχώρησης των πολύτιμων ορυκτών της χώρας του—μιας χώρας που ακόμα μετράει τους νεκρούς της—ως αποπληρωμή της στρατιωτικής βοήθειας. Και αν δεν το κάνει; Το Starlink θα κοπεί.
Πόσο απέχει αυτή η πρακτική από την κλασική λογική των αποικιοκρατών; Πόσο διαφορετική είναι από εκείνους που έμπαιναν στις χώρες με τον σταυρό στο ένα χέρι και το σπαθί στο άλλο, μιλώντας για «προστασία» αλλά καταλήγοντας σε πλιάτσικο;
Ο Εφιάλτης του Ζελένσκι: Μεταξύ Πόλεμου και Κατάρρευσης
Αν ο Ζελένσκι υποκύψει, η Ουκρανία μετατρέπεται σε υποτελές κράτος των ΗΠΑ, με τον ορυκτό της πλούτο να περνάει στα χέρια αμερικανικών κολοσσών. Αν δεν υποκύψει, κινδυνεύει να χάσει την πρόσβαση σε μια από τις σημαντικότερες τεχνολογίες που τη βοήθησαν να αντέξει στον πόλεμο.
Εδώ δεν μιλάμε για μια «στρατηγική συμφωνία» μεταξύ συμμάχων. Μιλάμε για έναν ωμό εκβιασμό, έναν σύγχρονο δούρειο ίππο που μπήκε με σημαία βοήθειας και τώρα ζητά το τίμημα.
Ο Καπιταλισμός των Πολέμων και η Σκληρή Αλήθεια
Ο πόλεμος, φίλοι μου, είναι πάντα μια μπίζνα. Πάντα υπήρχαν εκείνοι που έριχναν τους άλλους στη φωτιά και μετά μοίραζαν τα λάφυρα. Η διαφορά είναι ότι οι μεγάλοι ηγέτες δεν άφηναν ποτέ τον κόσμο να το καταλάβει τόσο ξεδιάντροπα. Ο Τσόρτσιλ ήξερε να κρατάει τουλάχιστον ένα πέπλο ηθικής πάνω από τις ιμπεριαλιστικές του κινήσεις. Ο Τραμπ; Ούτε καν μπαίνει στον κόπο να κρυφτεί.
Η Αμερική, που κάποτε διακήρυττε ότι μάχεται για τη δημοκρατία και την ελευθερία των λαών, σήμερα ζητά πληρωμή σε ορυκτά για τις «καλές της πράξεις». Σαν τον νταβατζή που σου πουλάει προστασία, για να σε γδύσει αργότερα.
Μια Ερώτηση Που Πρέπει να Απαντηθεί
Τι γίνεται λοιπόν όταν ο «προστάτης» μετατρέπεται σε εκβιαστή; Όταν ο «σύμμαχος» σε βλέπει ως ορυκτό κοίτασμα αντί για λαό που αγωνίζεται για την ανεξαρτησία του;
Η Ουκρανία στάθηκε όρθια απέναντι στη Ρωσία. Τώρα μένει να δούμε αν θα σταθεί όρθια απέναντι και στην «καλοπροαίρετη» λεηλασία της Δύσης.
Διότι αν ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμα, ίσως είναι επειδή κάποιοι δεν έχουν πάρει ακόμα όσα ήρθαν να πάρουν.
