Αν η Δικαιοσύνη είχε φωνή, θα απαντούσε με μία μόνο φράση: «Δεν δικάζομαι, δικάζω». Και θα είχε δίκιο. Γιατί στο πολίτευμα που γεννήθηκε σ’ αυτή τη χώρα, η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν είναι προνόμιο, αλλά υποχρέωση. Όταν όμως η κοινή γνώμη φλέγεται, όταν οι σειρήνες της σκοπιμότητας ηχούν, τότε η αλήθεια πρέπει να επαναλαμβάνεται μέχρι να γίνει κατανοητή: Οι δικαστές δεν δικάζονται. Οι εισαγγελείς δεν καθοδηγούνται. Οι αποφάσεις δεν εξαγοράζονται.
Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι ένα απλό δυστύχημα. Είναι μια πληγή στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, που ζητά απαντήσεις, ευθύνες, δικαίωση. Όμως, σε μια συντεταγμένη πολιτεία, η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται με το θυμικό. Ούτε διαμορφώνεται από τις εντυπώσεις. Και εδώ, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας τοποθετείται.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Η ανακοίνωση φέρει την υπογραφή του εκπροσώπου του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Λυμπερόπουλου, και ξεκαθαρίζει το τοπίο:
«Η Δικαιοσύνη ομιλεί με τις αποφάσεις της και τις δικαστικές της ενέργειες. Όποτε, όμως, θεσμικοί φορείς, πολιτικά ή μη πρόσωπα, μέσω δηλώσεων, δημοσιευμάτων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και με αναρτήσεις στο διαδίκτυο, είτε τις διαστρεβλώνουν και τις κακοποιούν είτε τις εργαλειοποιούν, με δυνητικό, πλην άμεσο κίνδυνο, τον αποπροσανατολισμό των πολιτών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν και ούτε οφείλουν να τις γνωρίζουν, η ηγεσία της Δικαιοσύνης οφείλει, οπωσδήποτε, να προβαίνει στις απαραίτητες ενημερώσεις, για όποιον βεβαίως ενδιαφέρεται να αντιληφθεί την αλήθεια για τις θεσμικές της ενέργειες…»
Ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός της χώρας υπενθυμίζει: Η Δικαιοσύνη δεν τρομοκρατείται, ούτε χειραγωγείται. Οι θεσμοί λειτουργούν βάσει Συντάγματος, όχι βάσει πιέσεων.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ
Η ανάκριση της τραγωδίας των Τεμπών δεν είναι ούτε νομικό πείραμα, ούτε πολιτικό εργαλείο. Είναι μια υπόθεση εξαιρετικής σημασίας, που απαιτούσε τη σοβαρότητα και την εμπειρία ενός εφέτη-ανακριτή. Και ακριβώς γι’ αυτό, η Ολομέλεια του Εφετείου Λάρισας, με 17 εφέτες, δύο προέδρους και έναν εισαγγελέα εφετών, αποφάσισε ομόφωνα τη διαδικασία.
Τι λένε λοιπόν όσοι βλέπουν «δάκτυλο» στη διαδικασία; Ότι όλοι αυτοί οι δικαστικοί λειτουργοί καθοδηγήθηκαν; Ότι ένα σύστημα ανεξάρτητων ανώτατων δικαστών λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης; Η απάντηση είναι απλή: Αν έχετε στοιχεία, καταθέστε τα. Αν όχι, σταματήστε την ύβρη.
Γιατί η Δικαιοσύνη δεν είναι reality show. Δεν υποκύπτει σε λαϊκά δικαστήρια, ούτε δικάζει με τηλεθέαση.
Η ανεξαρτησία της δεν είναι θεωρία. Είναι θεσμική θωράκιση, προβλεπόμενη από το Σύνταγμα και τους Νόμους της χώρας. Οι προαγωγές και οι τοποθετήσεις των δικαστών αποφασίζονται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, χωρίς καμία πολιτική παρέμβαση. Κανένας δεν αποφασίζει «από πάνω».
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΦΕΝΤΕΣ – ΜΟΝΟ ΝΟΜΟΥΣ
Η τραγωδία των Τεμπών δεν θα ξεχαστεί. Και η αναζήτηση της αλήθειας δεν θα σταματήσει. Αλλά η αλήθεια δεν είναι προϊόν δημοσκοπήσεων, ούτε συντάσσεται με hashtags.
Η Δικαιοσύνη δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς. Δεν θα γίνει έρμαιο πολιτικών σκοπιμοτήτων. Δεν φοβάται απειλές, ούτε τρομάζει από την κατακραυγή.
Δικάζει. Αποφασίζει. Και μιλάει στο όνομα του Νόμου και της Δημοκρατίας.
Και αυτό, όσο και αν ενοχλεί κάποιους, δεν αλλάζει.
