Υπάρχουν στιγμές που η γιορτή δεν είναι γιορτή. Που το χρώμα των χαρταετών μοιάζει με σκιά και τα γέλια με σφυριά πάνω σε πληγές που δεν κλείνουν. Στιγμές που δεν χρειάζονται φωνές, μουσικές και μάσκες, αλλά μια απλή, άδολη χειρονομία – χωρίς κάμερες, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς τη λάμψη της πολιτικής βιτρίνας.
Για 57 οικογένειες, το καρναβάλι δεν ήρθε. Δεν θα έρθει ποτέ. Δεν υπάρχει χορός, δεν υπάρχει χαρά. Μόνο μια άδεια καρέκλα στο τραπέζι και μια απουσία που βαραίνει περισσότερο κι από το πιο ασήκωτο φορτίο.
Κι όμως, εκείνοι που μιλούν για ενσυναίσθηση, εκείνοι που γράφουν ποιήματα πάνω στον πόνο των άλλων, εκείνοι που μετατρέπουν την τραγωδία σε τίτλο είδησης και τη σιωπή σε εμπορεύσιμο δράμα, ξεφαντώνουν. Πολιτικοί που παριστάνουν τους ευαίσθητους, δημοσιογράφοι που τρέφονται από τον οδυρμό, έμποροι πόνου που φορούν τη λύπη ως προσωπίδα και, μόλις σβήσουν τα φώτα, την πετούν.
Αν υπήρχε πραγματική ενσυναίσθηση, αν η ανθρωπιά δεν ήταν διαφημιστικό σύνθημα, κάποιος από αυτούς θα καθόταν, έστω για μία ημέρα, δίπλα σε μια από τις 57 οικογένειες. Χωρίς αναρτήσεις, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς μικρόφωνα. Θα μοιραζόταν μαζί τους ένα κομμάτι ψωμί, θα άκουγε τις σιωπές τους, θα έβλεπε το βλέμμα τους και θα το κουβαλούσε για πάντα μέσα του, σαν χρέος, σαν ουλή, σαν υπόσχεση ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο λόγια και υποκρισία.
Αλλά ποιος το κάνει αυτό;
Είναι πιο εύκολο να ντύνεσαι θλίψη και να πουλάς συγκίνηση. Είναι πιο εύκολο να κάνεις δηλώσεις και να μοιράζεις υποσχέσεις σαν κονφετί, ξέροντας πως θα σκορπιστούν στον αέρα και θα ξεχαστούν.
Όλα τα άλλα είναι εκμετάλλευση.
Οι χαρταετοί θα σηκωθούν στον ουρανό, τα τραπέζια θα γεμίσουν, οι πολιτικοί θα κάνουν τις καθιερωμένες εμφανίσεις τους και οι δημοσιογράφοι θα γράψουν τα άρθρα τους.
Και 57 οικογένειες θα μείνουν στη σιωπή τους.
Δεν χρειάζονται τίποτα από όλα αυτά. Μόνο έναν άνθρωπο που να θυμάται, χωρίς να το διαφημίσει.
Όλα τα υπόλοιπα είναι εμπόριο. Και ντροπή.
