Aν το θέατρο του παραλόγου είχε διεθνές βραβείο γεωπολιτικής γελοιότητας, τότε η σκηνή με το Ιράν να ρίχνει «χάδι-πυραύλους», τις ΗΠΑ να ευχαριστούν για την προειδοποίηση, και όλους μαζί να χειροκροτούν τη… μη καταστροφή, θα ήταν η απονομή.
Ο Τραμπ –σε ρόλο διαιτητή και ειρηνοποιού, αλλά πάντα showman του αιώνα– ευχαρίστησε την Τεχεράνη επειδή της… το επέτρεψε να εκτοξεύσει 14 πυραύλους που ήξεραν από πριν πού πάνε, καταρρίφθηκαν με ασφάλεια, και δεν χτύπησαν τίποτα. Όχι επειδή απέτυχαν. Επειδή, προφανώς, δεν ήθελαν να πετύχουν.
Κι έτσι αρχίζει το νέο επεισόδιο:
Ο Πόλεμος ως ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.
Με προκαθορισμένες κινήσεις, εντυπωσιακές ρητορικές, μετρημένες απώλειες (ή και καθόλου), και με κοινή παραδοχή ότι «ήταν για εκτόνωση». Ένα είδος θεσμοθετημένου λεονταρισμού με ημερομηνία λήξης.
Όλοι κέρδισαν λοιπόν:
-
Το Ιράν έδειξε πως “απάντησε” αλλά χωρίς να ενοχλήσει.
-
Οι ΗΠΑ έδειξαν “ισχύ” χωρίς να κάνουν πόλεμο.
-
Το Ισραήλ πήρε το μήνυμα, χωρίς θύματα.
-
Και η Ειρήνη, λέει ο Τραμπ, «ίσως χαμογελάει».
Μα τι θα πει «να το βγάλουν από μέσα τους»; Πότε ο πόλεμος έγινε ψυχοθεραπεία με ρουκέτες; Και πότε η επίσημη διπλωματία μετατράπηκε σε εκτόνωση μέσω safe mode πυραύλων;
Εδώ βρισκόμαστε, στο ύψιστο σημείο γελοιοποίησης της πολεμικής σοβαρότητας.
Ένας «ελεγχόμενος πόλεμος» που είναι τόσο επιμελώς αποτυχημένος, ώστε τελικά να μοιάζει σαν να έγινε απλώς για να μη φανεί ότι κανείς δεν έκανε τίποτα. Μια παγκόσμια σκηνή όπου ο καθένας παίζει το ρόλο του και μετά… ανεβάζει story στο Threads.
Μήπως, λοιπόν, να το πάνε στο PlayStation;
Με “Middle East Conflict Remastered”, στο Campaign Mode να παίζεις Ιράν, και στο Multiplayer να είσαι Τραμπ με χειροβομβίδες ειρήνης.
Έτσι τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι πρόκειται για παιχνίδι.
Όσο για το αν άξιζε αυτός ο βλακώδης λεονταρισμός, ναι, αν μιλάμε για την Ειρήνη, κάθε ανοησία, κάθε κακοπαιγμένος ρόλος, κάθε θλιβερός διάλογος στο θέατρο των εθνών, ίσως να άξιζε. Η ΕΙΡΗΝΗ είναι το κυρίαρχο ζήτημα…
Ίσως το πραγματικό μήνυμα να ήταν το εξής:
«Μπορούμε να ρίξουμε πυραύλους χωρίς να σκοτώσουμε κανέναν».
Κι αυτό –αν ισχύει– είναι πρόοδος μέσα στον παραλογισμό.
Αρκεί, βέβαια, να μην το συνηθίσουμε.
Γιατί ο αληθινός πόλεμος δεν έχει mode, ούτε κουμπί restart.
Κι όταν ο επόμενος δεν παιχτεί με προειδοποίηση στο Twitter, δεν θα μείνει κανείς να σχολιάζει ποιος «νίκησε».
www.robonews.gr
Για όσα λέγονται πίσω από τις λέξεις.
