Υπάρχει ένας πόλεμος πιο ύπουλος από τις ρουκέτες και τους πυραύλους. Ένας πόλεμος που δε σφυρίζει στον αέρα, αλλά ψιθυρίζει πίσω από την πλάτη. Δεν προκαλεί αίμα στο έδαφος – μα δηλητηριάζει το πνεύμα. Δεν φαίνεται στα δελτία ειδήσεων, δεν αποτυπώνεται σε χάρτες, και όμως είναι πιο θανατηφόρος από κάθε επιδρομή. Είναι ο πόλεμος των προδοτών, των φίλων με το μαχαίρι στην καρδιά σου. Ο πόλεμος των χαμόγελων που δολοφονούν.
Η αποκάλυψη ότι δύο ανώτατοι άνδρες της φρουράς του Ζελένσκι σχεδίαζαν να τον εξοντώσουν μέσα στο ίδιο του το γραφείο, δεν είναι απλώς είδηση. Είναι μυθολογικό τραύμα, είναι Ιούδας και Βρούτος μαζί. Ο Nietzsche το είχε προβλέψει: “Όταν κοιτάς πολλή ώρα την άβυσσο, κοιτά και η άβυσσος μέσα σου.” Πόσοι μπορούν να σταθούν πάνω από την άβυσσο της εξουσίας, χωρίς να χαθούν μέσα της;
Στην ψυχολογική τέχνη του πολέμου, ο πιο επικίνδυνος εχθρός δεν είναι εκείνος που σε πολεμά απ’ έξω, αλλά εκείνος που φοράει τη στολή σου, ξέρει τα ωράριά σου, τους φόβους σου, τα παιδιά σου. Οι δολοφόνοι του Ζελένσκι δεν ήταν «οι άλλοι». Ήταν οι δικοί του. Όχι Ρώσοι με καμουφλάζ, αλλά Ουκρανοί με κουμπιά ασφαλείας, με το διακριτικό της πίστης στο στήθος.
Αυτός είναι ο άλλος πόλεμος:
Ο εσωτερικός εμφύλιος της εμπιστοσύνης.
Η δολοφονία του νοήματος πριν από τη φυσική δολοφονία.
Η ύπουλη τοποθέτηση του ναρκοπεδίου μέσα στην ψυχή.
Κανένα drone δεν πληγώνει τόσο, όσο το χαμόγελο ενός ανθρώπου που προετοίμαζε το τέλος σου. Στην περίπτωση του Ζελένσκι, βλέπουμε ένα σύνθετο ψυχολογικό σχέδιο διάβρωσης της ηγεσίας: διείσδυση, στρατολόγηση, αποδόμηση της ασφάλειας εκ των έσω. Η Ρωσία δεν προσπαθεί μόνο να σκοτώσει τον Πρόεδρο. Προσπαθεί να σκοτώσει το σύστημα της εμπιστοσύνης του, να διαλύσει τον εσωτερικό του κύκλο. Αυτό είναι στρατηγική Sun Tzu: “Να κατακτάς χωρίς μάχη, να διαβρώνεις τη δομή του εχθρού μέχρι να γκρεμιστεί μόνος του.”
Ο άνθρωπος, όταν είναι υπό συνεχή απειλή από τους οικείους του, μεταμορφώνεται σε πλάσμα επιβίωσης. Η καχυποψία γίνεται ένστικτο, η μοναξιά, μόνιμη στολή. Η εξουσία παγώνει, δεν αγκαλιάζει, δεν κοιμάται. Ο ηγέτης δεν ηγείται· αμύνεται διαρκώς από το ίδιο του το σώμα φρουράς.
Να γιατί ο Nietzsche, ξανά, είναι επίκαιρος:
“Η εξουσία δεν είναι μόνο πράξη βούλησης· είναι και θυσία της βεβαιότητας.”
Και αυτή η θυσία φαίνεται καθαρά στον Ζελένσκι. Όχι στη σκηνή της διεθνούς πολιτικής, αλλά μέσα στο δωμάτιό του, εκεί που πίστευε πως υπήρχε προστασία.
Όσο ο πόλεμος προχωρά, η θηλιά των εσωτερικών ρωγμών σφίγγει. Όταν ο “πράκτορας ύπνου” στην Πολωνία ενεργοποιείται δεκαετίες μετά την στρατολόγηση, δεν μιλάμε για πράξεις τρομοκρατίας· μιλάμε για μακροχρόνια σκηνοθετημένη καταβύθιση ενός ηγέτη στο χάος. Η απόπειρα δεν είναι η είδηση. Είδηση είναι η αίσθηση απόλυτης αποξένωσης που κατασκευάζεται τεχνηέντως: ένας πρόεδρος που δεν μπορεί να εμπιστευτεί ούτε τη σκιά του.
Ο “άλλος πόλεμος” δεν έχει ημερομηνία λήξης. Είναι ο πόλεμος της ψυχής, της φθοράς, του σταδιακού θανάτου του ηθικού πυρήνα ενός έθνους. Και αυτός ο πόλεμος, Κύριε Πρόεδρε, δεν κερδίζεται με όπλα, αλλά με το να μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.
Η προδοσία δεν είναι πράξη αδυναμίας. Είναι μέθοδος πολέμου.
Και ο τρόπος να την αντιμετωπίσεις είναι να χτίσεις τέτοιο φως, που κανένα σκιώδες χαμόγελο να μην μπορεί να σταθεί κοντά σου.
