Ακούστε τώρα το σκηνικό: Φανταστείτε τον πρωθυπουργό, όχι με χαρτοφύλακα, αλλά με μια σακούλα. Από τη μία τσέπη μας παίρνει κάνα δυο ευρώ «για το καλό μας», τα μεταφέρει στην άλλη τσέπη, και ύστερα λέει: «Ορίστε, το βάλαμε ξανά εκεί που ανήκει!» Με μια τέτοια φιλοσοφία, βρε παιδιά, ποιος φοβάται τη φοροδιαφυγή; Εμείς να είμαστε καλά και οι τσέπες μας… γεμάτες μικρές υποσχέσεις!
Στον κόσμο της φορολογικής φαντασίας, οι φόροι μειώνονται μεν, αλλά… «σταδιακά» -δηλαδή, όταν εσύ περιμένεις να κατέβει το βουνό, να περάσουν καμιά δεκαριά χρόνια, να το καλλιεργήσεις κιόλας- τότε βλέπεις την ελάφρυνση στην πράξη. Και τι πιο ταιριαστό από το ψηφιακό «στρατηγείο» της ΑΑΔΕ; Στο μυαλό μας έρχεται εικόνα με υπαλλήλους σε μεγάλες οθόνες, με ποτήρια καφέ, να επιθεωρούν ηλεκτρονικά τον κάθε φορολογούμενο. Αλλά όπως λέει ο υπουργός, ξεχάστε τις παλιές εφορίες! Τώρα έχουμε τον «ψηφιακό Μεγάλο Αδελφό», και ο Γιώργος Πιτσιλής μας διαβεβαιώνει ότι δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω.
Λοιπόν, αυτή η υπόσχεση για φόρους, να σας πω την αλήθεια, μοιάζει με μια ωραία ταινία: την περιμένεις, την αναμένεις, βλέπεις το τρέιλερ, και όταν τελικά τη δεις, σκέφτεσαι: «Ε, ήταν καλούτσικη, αλλά μήπως περίμενα κάτι καλύτερο;»
Ας κλείσουμε λοιπόν με το μεγάλο ερώτημα: Θα καταφέρει η νέα ΑΑΔΕ να μας φέρει τον… παράδεισο της φοροελάφρυνσης ή απλώς θα γίνει άλλο ένα όπλο για να μας κοιτάζουν στις τσέπες πιο διακριτικά και ψηφιακά από ποτέ; Όπως και να ‘χει, ας κρατάμε τις τσέπες μας «σταδιακά» γεμάτες και, γιατί όχι, σε διαρκή πόλεμο με την κακοκεφαλιά της φοροδιαφυγής!
