Αυτή η τραγωδία δεν περιγράφεται. Στιγμές οργής, απόγνωσης, και μιας απερίγραπτης θλίψης διαδέχονται η μία την άλλη στις εικόνες από τη νοτιοανατολική Ισπανία. Εξήντα δύο ψυχές, ανάμεσά τους παιδιά, χάθηκαν στα ανεξέλεγκτα νερά, και κάθε ώρα που περνάει φέρνει στην επιφάνεια νέες σορούς, νέα ερωτήματα, νέα γιατί.
Η νύχτα έγινε εφιάλτης για τους κατοίκους της Βαλένθια και των γύρω περιοχών. Οι ισχυρές βροχοπτώσεις και οι ξαφνικές πλημμύρες σάρωσαν τις πόλεις και τα χωριά, αφήνοντας πίσω έναν τόπο αλλοτινά ζωντανό, γεμάτο ελπίδες, τώρα πνιγμένο στην απόλυτη καταστροφή. Αντί για γιορτές και χαμόγελα, σήμερα η Βαλένθια ζει την απόλυτη σιωπή της απώλειας, μια ανατριχιαστική σκηνή αποκαλύψεως.
Οι αρχές μιλούν για μια κατάσταση που κανένας δεν είχε προβλέψει. Χιλιάδες παραμένουν εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους, οι δρόμοι γίνονται ποτάμια και οι ζωές σβήνουν πριν καν προλάβουν να αγγίξουν τον ουρανό. Ο περιφερειακός επικεφαλής περιγράφει την τραγωδία με λέξεις που δύσκολα βρίσκουν την πραγματική τους διάσταση: «Ανεύ προηγουμένου κατάσταση». Και πώς θα μπορούσε άραγε να περιγραφεί η θλίψη των οικογενειών που περιμένουν απελπισμένα νέα για τους αγαπημένους τους;
Σε μια σκηνή που μοιάζει βγαλμένη από τον πιο σκοτεινό εφιάλτη, οι υπηρεσίες διάσωσης συνεχίζουν με κάθε διαθέσιμο μέσο να ψάχνουν για τους αγνοούμενους. Κάποιοι αναζητούν καταφύγιο στα ψηλά, αποφεύγοντας τις πλημμύρες που κατέστρεψαν σπίτια, καταστήματα και σχολεία. Μηχανές έρευνας και drones, άνθρωποι που παλεύουν κόντρα στη φύση και τα αδιαπέραστα νερά, μαρτυρούν την απόλυτη αλήθεια του θανάτου που περικυκλώνει τη γη.
Την ίδια στιγμή, η φωνή του Πρωθυπουργού, μια φωνή σε συντονισμό με τον παλμό του πόνου, μιλά για ανησυχία και προσευχές. Κανείς δεν μπορεί να φέρει πίσω τις ψυχές που χάθηκαν, κι όμως, μέσα από αυτό το σκοτάδι, η ανθρωπιά προσπαθεί να βρει φως.
Γιατί, Θεέ μου; Στα αναπάντητα ερωτήματα της ζωής, συχνά απάντηση δεν υπάρχει. Μένει μόνο η αναζήτηση της ελπίδας – έστω και μέσα από τις στάχτες αυτής της απρόσμενης, ανείπωτης συμφοράς.
