Κάθονται, που λέτε, οι αναλυτές των γκάλοπ σε ένα πολυτελές σαλόνι κάπου στο Κολωνάκι, με τα γραφήματα ανοιχτά και τις καφετιέρες να παίρνουν φωτιά. Συζητούν, λέει, την τελευταία δημοσκόπηση που βγάζει τον Μητσοτάκη ελέφαντα και τους ηγέτες της αντιπολίτευσης μυρμήγκια. Ξαφνικά, πετάγεται ένας από αυτούς, δήθεν φιλοσοφημένος, και ρίχνει το ανέκδοτο της ημέρας.
Κάποτε, λέει, στη ζούγκλα της ελληνικής πολιτικής, τα μυρμήγκια πήραν τη μεγάλη απόφαση: θα ρίξουμε τον ελέφαντα! Όχι επειδή ήθελαν, αλλά γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Εκεί που περνούσε ο Μητσοτάκης από τις “φωλιές” τους, άθελά του, σκότωνε ό,τι βρισκόταν μπροστά του. Είτε ψήφοι είτε στρατηγικές είτε προτάσεις μομφής – όλα τα άφηνε πίσω του σαν πατημένα μυρμήγκια.
Μαζεύτηκαν λοιπόν ένα εκατομμύριο μυρμήγκια. Το καθένα εκπροσωπούσε διαφορετική πλευρά του πολιτικού φάσματος: ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΜέΡΑ25, και διάφοροι που παριστάνουν τους «ανεξάρτητους». Ανέβηκαν, λοιπόν, σε ένα δέντρο – το δέντρο των δημοσκοπήσεων, που πάντα δίνει καρπούς στους τολμηρούς – και περίμεναν. Ο Μητσοτάκης περνούσε χαλαρός, με τον φρέντο στο χέρι και το βλέμμα του τουρίστα που βλέπει τη χώρα του από ψηλά.
Την κατάλληλη στιγμή, με ηρωική αυτοθυσία, όλα τα μυρμήγκια βουτάνε πάνω του: μικροσκάνδαλα, ανακοινώσεις για την οικονομία, αντιπολιτευτικά σλόγκαν – ό,τι είχαν στα χέρια τους. Τον «τσιμπούσαν» από παντού, ελπίζοντας να τον ανατρέψουν. Αλλά ο ελέφαντας, με μια κίνηση ώμου, τους πετάει όλους κάτω.
Εκτός από ένα μυρμήγκι. Αυτό το μυρμήγκι είχε τη βαρυσήμαντη αποστολή: να πείσει το κοινό ότι η πτώση του Μητσοτάκη είναι θέμα χρόνου. Το λένε και «μυρμήγκι-στρατηγική», γιατί κανείς δεν ξέρει αν πρόκειται για έξυπνη τακτική ή για απελπισμένη ελπίδα.
Οι πολιτικοί αρχηγοί από κάτω ξεκινούν τις ιαχές:
«Πνίχ’ τον Μήτσο, πνίχ’ τον!» φωνάζουν οι δημοσκόποι, οι αναλυτές, ακόμα και κάτι στημένοι του παρασυστήματος που ονειρεύονται εναλλακτικά σενάρια.
Αλλά το πρόβλημα είναι ένα: το μυρμήγκι μπορεί να κρατιέται στον σβέρκο του ελέφαντα, αλλά δεν μπορεί να τον πνίξει. Και το ξέρουν όλοι, ακόμα και οι ίδιοι που φωνάζουν από κάτω.
Οι άνθρωποι των γκάλοπ αναδεικνύουν ξανά και ξανά το ίδιο πρόβλημα: ο ελέφαντας δεν καταλαβαίνει από μικρά «τσιμπήματα». Την ίδια ώρα, τα μυρμήγκια κάνουν μεταξύ τους μυστικά συμβούλια για το πώς θα του δώσουν «τη χαριστική βολή»… αλλά καταλήγουν να τσακώνονται για το ποιος θα πει πρώτος το σύνθημα.
Και τώρα που ο ελέφαντας προχωράει χωρίς να κοιτά πίσω, οι πολιτικοί αναλυτές αναρωτιούνται: μήπως το πρόβλημα δεν είναι ο Μητσοτάκης, αλλά το γεγονός ότι τα μυρμήγκια δεν ξέρουν πώς να συντονιστούν; Διότι ένα μυρμήγκι μόνο του δεν μπορεί να κάνει επανάσταση – κι όταν το προσπαθεί, καταλήγει απλά να το φωνάζουν από κάτω να «πνίξει τον Μήτσο» χωρίς να μπορεί.
Άρα, το ανέκδοτο δεν είναι απλώς μια ιστορία για τη ζούγκλα. Είναι μια αντανάκλαση της πολιτικής μας πραγματικότητας, όπου ο ελέφαντας ξέρει ότι δεν χρειάζεται να παλέψει πολύ. Αρκεί να κάνει μια κίνηση, και όλα τα μυρμήγκια θα πέσουν ξανά στο έδαφος, αμήχανα, ψάχνοντας νέα αφορμή για επίθεση.
Το ερώτημα παραμένει: μήπως, τελικά, το μόνο που μένει είναι το «πνίχ’ τον» να μείνει για πάντα σύνθημα από μακριά; Και όσο ο Μητσοτάκης συνεχίζει να περπατά στη ζούγκλα της εξουσίας, τα μυρμήγκια θα κοιτάζουν από κάτω και θα φωνάζουν… αλλά ο ελέφαντας δεν θα ακούει.
Κι όπως είπε χαριτολογώντας ένας δημοσκόπος:
«Η μόνη λύση για τα μυρμήγκια είναι να βρουν τρόπο να γίνουν τίγρεις. Αλλιώς, το “πνίχ’ τον” θα μένει απλώς ευχή.»
