Η συνάντηση Πούτιν-Γουίτκοφ, διάρκειας τριών ωρών, δεν ήταν απλώς μια ακόμα διπλωματική κουβέντα. Ήταν μια προαναγγελία για το τέλος ενός πολέμου που ίσως ήδη βαδίζει προς τη δύση του. Όμως, όπως κάθε πόλεμος, έτσι και αυτός, τελειώνει με νικητές, ηττημένους και κυρίως, λάφυρα.
Και τι λάφυρα!
Ο Ζελένσκι βρίσκεται πλέον μπροστά στην πιο δύσκολη στιγμή της θητείας του. Μια σειρά από παραχωρήσεις που διαμορφώνουν έναν νέο γεωπολιτικό χάρτη, και που μοιάζουν να αποκαλύπτουν πικρές αλήθειες για τη δύναμη, την πραγματικότητα και τη λογική του κόσμου.
Η Ρωσία επιτυγχάνει κάτι που μέχρι πρόσφατα φαινόταν ανέφικτο: τη de jure αναγνώριση της Κριμαίας και την de facto αναγνώριση του ελέγχου της στο Λουχάνσκ, στη Ζαπορίζια, στο Ντονέτσκ και στη Χερσώνα. Περιοχές που πριν από τον πόλεμο ήταν κυρίαρχα ουκρανικές, τώρα γίνονται πεδία μίας νέας πραγματικότητας, που σφραγίζεται επίσημα και διπλωματικά από τις ΗΠΑ.
Για την Ουκρανία, μένουν τα δικά της λάφυρα: η ανάκτηση εδαφών στην περιφέρεια Χάρκοβο, η επιστροφή του ελέγχου στο πυρηνικό εργοστάσιο της Ζαπορίζια υπό αμερικανική επιτήρηση και η ανάκτηση κρίσιμων περιοχών όπως η χερσόνησος Κινμπούρν και το φράγμα της Καχόβκα.
Αλλά το βασικότερο λάφυρο για τον Ζελένσκι είναι η υπόσχεση για πλήρη ανοικοδόμηση και οικονομική αποζημίωση της χώρας του, με παράλληλη εγγύηση ασφάλειας—όχι πλέον από το ΝΑΤΟ, αλλά από μια διεθνή συμμαχία, που αποτελεί ένα νέο δίχτυ ασφαλείας για την Ουκρανία.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα ή το μεγάλο κίνητρο για τον Ζελένσκι: η Ουκρανία χάνει το ΝΑΤΟ, αλλά κερδίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χάνει εδάφη, αλλά κερδίζει την οικονομική συνεργασία με τις ΗΠΑ. Χάνει μέρος της γεωπολιτικής της ανεξαρτησίας, αλλά εξασφαλίζει την ειρήνη, τη σταθερότητα, και ένα μέλλον χωρίς πυραύλους.
Αυτά είναι τα λάφυρα της ειρήνης. Είναι η πραγματικότητα που καλείται τώρα να αντιμετωπίσει ο Ζελένσκι, αποφασίζοντας αν θα γίνει ο ηγέτης που τόλμησε να δεχθεί έναν οδυνηρό συμβιβασμό, ή αν θα επιλέξει να συνεχίσει έναν πόλεμο που έχει ήδη κοστίσει πολύ περισσότερα απ’ όσα άντεξε ποτέ η χώρα του.
Η ώρα της επιλογής είναι εδώ. Και τα λάφυρα της ειρήνης περιμένουν την απόφαση που θα γραφτεί στην ιστορία.
