Υπάρχει μια Αγελάδα που το Κράτος την αρμέγει μέχρι τελικής πτώσεως. Μια Αγελάδα που δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κινείται. Που δεν κατεβάζει πια ούτε σταγόνα. Λέγεται μικροϊδιοκτησία. Κι ο πιο βάναυσος θεσμικός γαλατάς της είναι ο ΕΝΦΙΑ.
Δεν μιλάμε για τον φόρο γενικά – αν και θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει αναχρονιστικό, άδικο, μη ανταποδοτικό και κοινωνικά τυφλό. Μιλάμε για το αποκορύφωμα της παραλογίας, την ηθική ύβρη και τη νομική αβλεψία: την επιβολή ΕΝΦΙΑ σε ακίνητα δεσμευμένα, σε ακίνητα που τελούν υπό κατάσχεση, που είναι ήδη στα πρόθυρα πλειστηριασμού ή που έχουν “παγώσει” από τράπεζες, δημόσιο ή δικαστικές εκκρεμότητες.
Ποιος πληρώνει φόρο ιδιοκτησίας για κάτι που ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αξιοποιήσει; Ποιος πληρώνει ΕΝΦΙΑ για ένα ακίνητο που δεν μπορεί να πουλήσει, να ενοικιάσει, να κατοικήσει, ούτε καν να το πλησιάσει; Ποιος άλλος από τον Έλληνα πολίτη. Τον ίδιο που επί χρόνια έφτιαχνε με ιδρώτα και στερήσεις μια μικρή περιουσία για να έχει τα γεράματά του ή να δώσει κάτι στα παιδιά του. Και σήμερα, όχι μόνο του παίρνουν το ακίνητο — τον υποχρεώνουν να πληρώνει και φόρο γι’ αυτό, όσο ακόμη του το “κρατούν δεμένο”.
Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι παρανοϊκό. Είναι ανήθικο. Είναι βίαιη φορολογική καταστολή.
Το κράτος συμπεριφέρεται σαν παγιδευτής: δένει το ακίνητο και ύστερα απαιτεί να πληρωθεί φόρος σαν να είναι “ελεύθερη ιδιοκτησία”. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Σε καμία ευνομούμενη χώρα δεν φορολογείται με τον ίδιο τρόπο η πραγματική, ελεύθερη και αξιοποιήσιμη ιδιοκτησία με την δεσμευμένη, την παγωμένη, την “νεκρή”.
Η νομική διάσταση του ζητήματος είναι θλιβερά απλή: όταν στερείς de facto τη χρήση και την κυριότητα, δεν μπορείς να φορολογείς σαν να τις έχει ο πολίτης. Η ιδιοκτησία δεν είναι μόνο τίτλος στο υποθηκοφυλακείο. Είναι δικαίωμα στη χρήση, στην εκμετάλλευση, στην απόλαυση και στη διάθεση.
Αλλά ακόμα κι αν η Πολιτεία αποτύγχανε να δει αυτή τη διάκριση στη νομολογία και τη θεωρία του Δικαίου, ας την δει, επιτέλους, στην ηθική.
Διότι, τί αξία έχει ένας φόρος που καταστρέφει; Τί σημαίνει δημόσιο έσοδο που βγαίνει από αίμα και όχι από δυνατότητα; Πώς μπορεί ένα κράτος να μιλά για ανάπτυξη, όταν στραγγίζει μέχρι εξαφάνισης τον πιο ακίνητο πνεύμονα της κοινωνίας του – τη μικρή ιδιοκτησία που ούτε ρευστοποιείται ούτε αποδίδει, αλλά τιμωρείται;
Θα μπορούσαμε να απευθύνουμε στον Πρωθυπουργό, ευθέως αυτό το ερώτημα:
Γιατί να πληρώνει ΕΝΦΙΑ ένας πολίτης σε ακίνητο που το Κράτος ή οι Τράπεζες του έχουν δεσμεύσει;
Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Ζητάμε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Ζητάμε να διορθώσετε μία θεσμική αδικία που διαιωνίζεται. Ζητάμε έναν απλό, καθαρό, αυτονόητο ΚΑΝΟΝΑ:
“Ακίνητο δεσμευμένο, φόρος μηδενικός μέχρι αποδέσμευσης”.
Ούτε έκπτωση. Ούτε αναστολή. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ για τα δεσμευμένα. Τελεία.
Μιλάμε για μια χώρα που προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι μετά από μια δεκαετία πτώχευσης. Μιλάμε για ανθρώπους που ζουν με αξιοπρέπεια χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα με τα ακίνητά τους. Δεν τους χαρίστηκε κάτι. Το πλήρωσαν. Και τώρα το πληρώνουν πάλι – σαν λύτρα σε έναν κρατικό εκβιασμό χωρίς τέλος.
Αν ο ΕΝΦΙΑ είναι, όπως λέγεται, “φόρος ιδιοκτησίας”, τότε να φορολογούνται όσοι πράγματι κατέχουν και χρησιμοποιούν. Αν είναι “φόρος ύπαρξης”, τότε φορολογήστε κι εμάς που αναπνέουμε.
Γιατί η φορολογία χωρίς λογική και χωρίς ήθος, δεν είναι νόμος. Είναι τιμωρία.
