Κάποτε έταζε σκίσιμο μνημονίων. Σήμερα σκίζει χαρτοπετσέτες στις κλειστές λέσχες της Πύλου. Μιλά για “χαμένες ευκαιρίες”, λες και δεν κυβέρνησε ποτέ. Σχολιάζει τους άλλους, λες και δεν έριξε τη χώρα στα βράχια.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει πια κόμμα. Δεν έχει παράταξη. Δεν έχει επιρροή. Έχει μόνο μνήμη – επιλεκτική, φυσικά – και μια παλιά μηχανή γραφής, μόνιμα κουρδισμένη στο “εγώ σας τα έλεγα”.
Σήμερα συνεντευξιάζεται στα ιστορικά και με ΚΥΡΟΣ ΝΕΑ, αύριο θα γράφει σημειώματα σε χαρτάκια, σε ραβασάκια, σαν εκείνον τον καθηγητή που δεν του έδωσαν ποτέ την έδρα. Μιλά για γεωπολιτικά, για Τουρκία, για ΗΠΑ, για Κίνα, για Κυπριακό, για… ενεργειακά τρίγωνα. Αλλά ποιος να τον πάρει στα σοβαρά; Ούτε η ίδια η παράταξη που κάποτε τον ξαναμάζεψε δεν τον αντέχει πια. Τον ανέχτηκε όταν επέστρεψε μετά το φιάσκο της “Πολιτικής Άνοιξης”. Τον ανέχτηκε και όταν το 2012 την πήρε από το 19% για να τη στείλει στον πάτο των ποσοστών το 2015. Αλλά πια; Τον ανέχεται κανείς;
Ποιος μιλά για “παθητική εξωτερική πολιτική”; Ο άνθρωπος που το 2014 ανακοίνωσε “καθαρή έξοδο” από τα μνημόνια, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς συμφωνία, ενώ οι αγορές τον ξεγύμνωσαν μέσα σε 24 ώρες. Που έταξε φοροαπαλλαγές για να προλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ και τις πέταξε στο καλάθι των αχρήστων λίγο πριν τη ΔΕΘ. Που πίστευε ότι η Μέρκελ θα του δώσει στήριξη επειδή τη… συμπαθούσε. Που εμφανίστηκε στην Ουάσιγκτον και άκουσε την Λαγκάρντ να του θυμίζει ότι το τιμόνι το κρατά το ΔΝΤ.
Μιλάει για “απώλεια επιρροής” και “γεωπολιτική αδράνεια”, λες και δεν ήταν εκείνος που διέλυσε τις σχέσεις με την Τρόικα σηκώνοντας “αντιμνημονιακή σημαία”, ενώ την ίδια στιγμή υπέγραφε μέτρα πίσω από κλειστές πόρτες. Λες και δεν ήταν ο Σαμαράς που άλλαζε πέντε εκπροσώπους στα Euroworking Group σε δυόμισι χρόνια, κάνοντας τους Ευρωπαίους να ψάχνουν ποιος είναι ποιος.
Λες και δεν ήταν αυτός που έστησε εκλογική στρατηγική «φοβικής πόλωσης» με δήθεν κίνδυνο εξόδου από το ευρώ, μόνο και μόνο για να χάσει με 8 μονάδες και να μείνει βουβός σαν φάντασμα τη νύχτα των εκλογών.
Σήμερα, από την απομόνωσή του, βλέπει παντού «προδοσία» και «παρακμή». Βλέπει στην κυβέρνηση έναν «μη-Νεοδημοκράτη». Το λέει ξεκάθαρα: «Αυτή δεν είναι πια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας». Έχει δίκιο. Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν είναι πια το πολιτικό του ακρωτήρι. Δεν τον θέλει. Δεν τον αντέχει. Τον ξεπέρασε.
Και σαν να μην έφτανε το παραλήρημα για τα εθνικά, τις ΑΟΖ και την Τουρκία, μας υποδεικνύει με πατρική αυστηρότητα τι δεν κάναμε καλά στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Κύπρο, στο Ισραήλ… Μόνο που δεν μας είπε ότι έπρεπε να πάει και στη Γιουροβίζιον να στηρίξει την Κλαυδία με την αστερομάτα, μπας και ξαναγυρίσει το εθνικό μας φρόνημα στους πίνακες ισχύος.
Ίσως σκεφτεί και το επόμενο άρθρο του ως «Η γεωστρατηγική σημασία του “ZARI”, με αναφορά στην ελληνική ψυχή, τη Δύση και την Πύλο». Γιατί όχι;
Ποιος πιστεύει πια τον Σαμαρά; Ποιος ξεχνά τι έκανε; Ποιος του επιτρέπει να μιλά ως εγγυητής πατριωτισμού, αυτός που άφησε πίσω του καμένη γη και διαλυμένες σχέσεις με την Ευρώπη;
Η Ιστορία δεν ξεχνά. Ούτε χαρίζεται.
Ούτε σε όσους έκαναν λάθη — ούτε σε όσους νομίζουν ότι τους χρωστάει.
