Παίζει την Ειρήνη, Πυροβολώντας

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίστηκε ξανά… Όχι για να φέρει την ειρήνη, αλλά για να την εξαργυρώσει. Πανάκριβα. Με όρους που μοιάζουν περισσότερο με διαθήκη ηττημένου, παρά με πρόταση συμβιβασμού. Έχοντας γεμίσει την Ουκρανία με κρατήρες, πτώματα και κατακτημένες πόλεις, παρουσιάζεται τώρα ως “ειρηνοποιός”, ζητώντας το ανήκουστο: εδάφη, ουδετερότητα, αφοπλισμό και συγχώρεση. Όλα, μονομιάς.

Η Μόσχα απαιτεί:

• Την απόσυρση των Ουκρανών από Ντονέτσκ, Ζαπορίζια, Χερσώνα και Λουχάνσκ.

• Την αναγνώριση της Κριμαίας και των κατεχομένων ως “νόμιμα ρωσικά”.

• Την ουδετερότητα της Ουκρανίας και την απαγόρευση να σταθμεύουν εκεί στρατοί συμμάχων.

• Καμία πολεμική αποζημίωση. Μηδέν ευθύνη.

Αυτό δεν είναι ειρήνη. Είναι προσχώρηση. Είναι τελεσίγραφο τσαρικού τύπου. Ο Πούτιν δεν παίζει για έναν έντιμο συμβιβασμό. Παίζει για ιστορική νομιμοποίηση της αρπαγής. Το όνειρό του δεν είναι η λήξη του πολέμου. Είναι η εξαγωγή του, η επιβολή του μοντέλου του και η εμπέδωση μιας νέας παγκόσμιας τάξης όπου ο ισχυρός γράφει τους κανόνες με αίμα.

Ένα μοτίβο τρόμου

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά. Ο Πούτιν δεν κρύβεται. Απλώς επαναλαμβάνει.

• Το 1999, ανέβηκε στην εξουσία μέσα απ’ τις στάχτες της Τσετσενίας. Στόχος του: να δώσει στη Ρωσία «πίσω τη δύναμή της». Η Γκρόζνι, πρωτεύουσα της Τσετσενίας, ισοπεδώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Οι νεκροί άμαχοι ήταν δεκάδες χιλιάδες. Ήταν η γενική πρόβα.

• Το 2008, επιτέθηκε στη Γεωργία. Πήρε την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. «Περιοχές με ρωσόφωνους», είπαν τότε. Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιεί σήμερα.

• Το 2014, η Κριμαία. Προσάρτηση χωρίς καμία διεθνή νομιμοποίηση. Κι ενώ η Δύση μιλούσε για κυρώσεις, ο Πούτιν έκανε δημοψήφισμα με τα όπλα στις πλάτες των κατοίκων.

• Το 2015, στη Συρία, ο Πούτιν έστειλε αεροπορικές δυνάμεις για να σώσει το καθεστώς Άσαντ. Χτύπησε νοσοκομεία, σχολεία, θέατρα. Η «αντιτρομοκρατία» έγινε κάλυψη για γεωπολιτική επέκταση.

Και τώρα — 2022 έως 2025 — η Ουκρανία. Μια χώρα που θέλει να ζήσει ελεύθερη, να ενταχθεί στην Ευρώπη, να έχει δική της ιστορία. Ο Πούτιν τη βλέπει σαν ιστορικό λάθος. Όπως δήλωσε κυνικά το 2021:
«Η Ουκρανία είναι τεχνητό κράτος. Δημιούργημα των Μπολσεβίκων».

Η Δύση απέναντι στον καθρέφτη της

Κι ενώ η Ρωσία συνεχίζει να πυροβολεί, η Δύση συζητά. Ο Ντόναλντ Τραμπ — ξανά στο επίκεντρο — δείχνει πιο πρόθυμος να παίξει τον ρόλο του μεσολαβητή παρά του υπερασπιστή. Σαν να λέει στην Ουκρανία: «δώσε λίγη γη για να έχεις ειρήνη». Μα η ιστορία δεν επιβραβεύει ποτέ τέτοιες τακτικές. Οι παραχωρήσεις στους αυταρχικούς, όταν βαφτίζονται “ρεαλισμός”, οδηγούν στην επόμενη εισβολή. Και το θύμα δεν είναι μόνο το Κίεβο. Είναι η έννοια της διεθνούς τάξης.

Ο Πούτιν ονειρεύεται κάτι μεγαλύτερο από την Ουκρανία. Ονειρεύεται τη διάλυση του ΝΑΤΟ εκ των έσω, τη διάσπαση της Ε.Ε., την αποδυνάμωση της Δύσης. Θέλει να καταστεί το νέο μοντέλο ηγεσίας για όποιον απορρίπτει τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Και χρησιμοποιεί κάθε εργαλείο: πετρέλαιο, στρατό, προπαγάνδα, φόβο.

Όχι, κύριε Πούτιν. Η ειρήνη δεν είναι γονατισμένη

Αυτό που προτείνει η Μόσχα δεν είναι συμφωνία. Είναι σιωπητήριο. Είναι επιβολή. Είναι βίαιη ειρήνη, που δεν διαφέρει από την απειλή.

Η Ιστορία, όμως, έχει διδάξει πως η ελευθερία δεν διαπραγματεύεται με ρήτρα κατοχής. Και πως ό,τι γεννιέται από τις σφαίρες, δεν μπορεί να σταθεί αιώνια. Το ξέρει και ο ίδιος. Γι’ αυτό πυροβολεί πριν μιλήσει.