Ήταν ένα πρωινό, κύριε πρόεδρε, κάπου στην άκρη του χωριού, εκεί που η καμπάνα χτυπάει για τον Μεγάλο Σάββατο κι όλος ο κόσμος τρέχει για τα τελευταία ψώνια του Πάσχα. Στο καφενείο, με τον καφέ να αχνίζει και τις συζητήσεις να φουντώνουν, ακούγεται το γνωστό: «Πιάσε το αυγό και κούρευτο». Κανείς δεν ξέρει πώς ξεκίνησε, αλλά όπως όλα τα σοφά λόγια του λαού μας, είχε την αρχή του σε κάποια κουφή, μάλλον ανεξήγητη, κατάσταση.
Βλέπεις, το αυγό δεν είναι απλό πράμα. Κλείνει μέσα του ολόκληρη την κοσμογονία: τη ζωή, τον θάνατο, το μυστήριο του πού θα καταλήξεις – στο τηγάνι για ομελέτα ή κάτω από τη χελώνα της Αμαζονίας που περιμένει να γίνει κι αυτή μανούλα. Και να κουρέψεις το αυγό; Εδώ σε θέλω! Πώς κουρεύεις κάτι που δεν έχει μαλλιά; Και όμως, ο Έλληνας βρίσκει τρόπο.
Ο Θανάσης, ο κουρέας της πλατείας, ήξερε τη δουλειά καλά. Ήταν τεχνίτης, ειδήμων στην τέχνη του ψαλιδιού, αλλά πιάσε τώρα να κουρέψει ένα αυγό! Κάποτε του φέρανε ένα πετεινό, να τον κουρέψει γιατί… λέει, τον ζηλέψανε. «Θα σε πληρώσουμε χρυσάφι!» του τάξανε. Ο Θανάσης όμως, πιο πονηρός από όλους, είπε: «Δεν κουρεύω ζώα, κουρεύω ανθρώπους, άντε να κουρέψω κανένα αυγό άμα λάχει!» Και να σου οι γέροι στο καφενείο, να το κάνουν ρητό. Γιατί, ποιος θα σου ξαναζητήσει να κουρέψεις πετεινό;
Και κάπου εκεί κλείνεται το θέμα του αυγού: δεν κουρεύεται, δεν αλλάζει. Είναι αυγό και τέλος. Το ‘πιασες, δεν το ‘πιασες, το μυστήριο μένει. Όπως οι πολιτικές υποσχέσεις, κύριε πρόεδρε. Σου λένε “θα φτιάξουμε τα πάντα”, κι εσύ το πιάνεις το αυγό, το κρατάς σφιχτά, περιμένοντας να δεις άσπρη μέρα. Αλλά, όσο περιμένεις, τόσο πιο πολύ σου φεύγει το αυγό από τα χέρια και στο τέλος ούτε αυγό, ούτε μαλλιά – κουρεμένος!
Είναι σαν τον Σταμάτη τον νταλικέρη που μάλωσε με τον Γρηγόρη τον ψαρά για το ποιος έπιασε το μεγαλύτερο ψάρι. Κι ο Γρηγόρης του λέει: «Πιάσε το αυγό και κούρευτο, Σταμάτη!» Κι έτσι άρχισε η φιλοσοφία της αγοράς. Στο τέλος όλοι κουρεύονται, το αυγό μένει αυγό, και εμείς τρέχουμε πίσω από υποσχέσεις και όνειρα που κάπως, κάπου, κάποτε θα κουρευτούν – μόνο που εμείς θα ‘χουμε χάσει το ψαλίδι!
